Tweetie op reis

Ha allemaal,

Even laten weten dat het met onze kleine uitstekend gaat, zo goed zelfs dat ik er aan twijfel of hij nog wel met ons mee naar huis wil! Zo goed krijgt hij het bij ons niet meer, zoveel aandacht en vriendjes…

Inmiddels weer 2 weken verder, het weer is hier heel wisselend de ene keer
stap je naar buiten in een shirt en het volgende moment is het herfstachtig
en kan het soms guur waaien, ik hoop dat het bij jullie beter is en dat
jullie niet in de omgeving waren waar vorige week problemen waren door een
meteorietinslag het was op het journaal, wel weer even schrikken denk ik
! Je verhaal van de zwerfhonden daar klonk heel herkenbaar ! en daar zou ik
ook een brok van in mijn keel krijgen. In Portugal een aantal jaren geleden
heb ik het daar ook zo behoorlijk moeilijk meegehad, je zou ze zo mee willen
smokkelen.  In november ga ik naar Turkije en heb al gelezen dat het
daar ook zo verschrikkelijk erg is. Binnenkort wil ik bij een
zwerfhondenopvang in Prinsenbeek kijken, stichting Poor Animal, zij zetten
zich in voor het welzijn van zwerfhonden uit spanje, turkije, rhodos enz, ik
wil dat straks, als het een beetje gaat lopen, 5% van mijn netto inkomsten
uit mijn hondendagopvang / hotel naar een goede stichting gaat, zo betekenen
de hondjes die het hier goed hebben nog iets voor hun maatjes daar die het
een stuk minder getroffen hebben. De foto’s die jullie maken zijn heel erg
mooi van sommige zou je echt zo een anzichtkaart maken.

Ik heb helaas nog
niet zo’n goede digitale camera, maar als ik de foto’s verklein word hij
beter. Deze keer een foto van Whisky en Mauki, de katten blijven uit zich
zelf op een afstandje, Whisky vind het alleen maar super interesant en ik
denk dat hij hen niets zou doen, maar ze mijden zelf elk contact en kiezen
om in huis te komen een andere ingang. Als ik Whisky ga uitlaten dan durven
ze als hij aan de riem zit voorzchtig tot op een meter afstand te komen.

Whisky ga ik straks wel missen, het is zo’n vrolijke en lieve hond ! En hij
is o zo slim, hij begrijpt echt alles wat je zegt ! Soms is het net of hij
kan praten hij weet alles precies duidelijk te maken. Zo schuift hij met
zijn voerbak door de keuken of hij zeggen wil, komt er nog iets in, en als
ik er niet op reageer komt hij me zelfs halen. Als hij spelen wil tikt hij
je aan met zijn poot en legt een bal neer…die je overigens dan maar
moeilijk te pakken krijgt want daar moet je eerst wat voor doen, rondjes
rennen om de tafel of bank, waar hij met een ondeugend kopje om een hoekje
kijkt als je ineens de andere kant op loopt, soms tikt hij ook met de bal in
zijn bek tegen je hand, dat betekend dat je eraan moet sjorren. Met Richard
en Stephan kan hij ook goed opschieten, maar meestal Richard daagt hij uit
voor een actief balspel. De meisjes vinden vangbal leuker of laten hem in
het midden staan en rollen de bal heen en weer met Whisky als “lummel” zo
noemen ze dat blijkbaar, met als opzet of hij de bal kan opvangen, Whisky
vind dat prachtig. Mij volgt hij nog steeds op de voet, gaat graag mee
wandelen en vooral s’morgens houd hij het raam al in de gaten, want dan komt
mijn moeder samen met Kimmy en hij is echt vriendjes met haar, als mijn
moeder op het raam tikt dan volgt er een vrolijk geblaf dat pas stopt als ze
neus aan neus staan. Meestal loopt zij vast een stukje verder terwijl ik de
riem en de jas aan doe, en als ik dan de deur open dan trekt Whisky me mee
en zetten we het samen op een lopen. Je zou echt niet zeggen dat je met een
10 jarige hond te maken heb ! Hij is heel fit en zet er tijdens het wandelen
flink de pas in.

Afgelopen zaterdag vond Whisky het heel leuk om een hele dag gezelschap te
hebben van 2 berners, meteen fijn ook een beetje afleiding… even was hij
vergeten dat hij moest krabbelen, haha…  ook leuk om te zien hoe hij
helemaal niet opzij deinst voor 2 van die grote honden, hij heeft praatjes
voor 10 en heeft ook niet het gevoel dat hij een stukje kleiner is. Ik raak
niet uitgepraat over jullie Whisky en hij heeft zeker een plaatsje in mijn
hart veroverd het is een fanastische hond. Hij ligt nu lekker te slapen en
dat ga ik ook snel doen, want ongemerkt is het veelste laat geworden !
Jullie zijn inmiddels al over de helft van de vakantie, die weken zijn echt
omgevlogen, geniet nog even lekker verder, want voor je het weet ben je weer
terug in dit koude kikkerlandje.

Het centrum van Aguas Calientes is een drukke “straat” vol gezellige winkeltjes en souvenirshops en…, een spoorlijn waar met regelmaat een dieseltrein op staat te stomen.

Als de trein stopt, is het een komen en gaan van backpackers, dagtoeristen en met koopwaar beladen Peruanen. Ons hotel lag op loopafstand aan de andere kant van de luidruchtige, wild stromende rivier.

Aangezien onze luxe Vistadome trein (met extra ramen in het dak, zodat je de grillige, soms besneeuwde toppen van de Andes goed kan bekijken) om 08.15 uur al vertrok uit Ollantaytambo, waren we om 09.45 al in Aguas Calientes.

Tijd genoeg dus voor een wandeling. Op ruim 1.5 uur lopen kun je (tegen betaling natuurlijk) een stuk privégrond op, waar je na ca. 15 min geleidelijk stijgen in dit tropische regenwoud, de waterval bereikt.

Het was niet moeilijk te vinden, we hoefden alleen maar de Inca – rails te volgen…, LETTERLIJK!!!

In Nederland zou dit absoluut niet kunnen, maar hier loopt men gewoon over de bielzen van de spoorweg, loopt tenslotte veel comfortabeler dan over de grove losse stenen ernaast.

Een spannende wandeling, niet zozeer vanwege de uitzichten, mijn ogen waren meer gericht op de onregelmatig verspreide bielzen, dan wel vanwege het feit dat er zo ongeveer iedere 15 á 20 min. een trein op je hielen zit, of je luid fluitend tegemoet komt met felle koplampen. Veel ontsnappingsruimte is er niet, dus rijzen je haren te bergen…/mee met de trein als hij je passeert. Gelukkig overkwam ons dat niet net in een van de twee tunnels waar we doorheen moesten.

De wandeling was vrij vlak, maar desalniettemin was het aardig zweten in het warme vochtige nevelwoud klimaat. De hellingen overwoekert met planten, waartussen prachtige bloemen, vrolijk fladderende oranjerood/zwarte vlinders en veel bananenbomen (en natuurlijk muggen, zijn we deze vakantie dan toch eindelijk toch nog lekgestoken).

Halverwege hebben we ons even vermaakt met geklauter over prachtige, organisch gevormde rotsblokken. Henri Moore heeft hier vast zijn inspiratie opgedaan!

Even hebben we nog overwogen om naar de heet water bronnen te gaan waraan dit dorp zijn naam dankt. Maar deze toeristische aangelegenheid haalt ’t niet bij onze hete badderpartijen in de open natuur. Dus maken we alleen gebruik van het agua caliente in onze badkamer en zijn redelijk vroeg in ons caliente bedje gedoken. Tenslotte moeten we er om 05.30 uit voor ons bezoek aan de Machu Picchu!

De ochtend was goed nevelig, de straten nat. Om 06.15 zaten we al in de bus, maar die vertrok pas toen hij vol was. Om 06.45 liepen we (zeker niet als eersten)  te toegangspoort van de Machu Picchu door.

Gelukkig was het droog en werd de stad niet door de nevel aan het oog ontrokken. We werden verwelkomd door energiek rondhuppende vogeltjes op zoek naar hun ontbijt en eigenwijze lama’s die bij voorkeur met hun kont naar je toe gaan staan, terwijl ze zich zorgvuldig kwijten van hun taak: het kort houden van de Machu Picchu grasmat. Ideaal, grasmaaier, kantenknipper en bemester in één!

Kortom de eerste 1,5 vloog voorbij met het bewonderen van het verwachte, maar toch ozo verrassende en fascinerende uitzicht op de Incastad, en het geduldig wachten p de juiste pose van de lama’s.

Daarna toch maar op zoek gegaan naar de zonnetempel, het in de grot daaronder gelegen koningsgraf (waar waarschijnlijk de koninklijke mummies werden bewaard), te tempel van de condor, de tempel met de drie vensters die uitkijken op het centrale plein en natuurlijk de intihuatana. De laatste is een groot, volledig bewerkt rotsblok dat waarschijnlijk dienst deed als zonnewijzer en dat het enige overgebleven exemplaar is. De anderen zijn door de Spanjaarden verwoest omdat ze symbool waren van de zonnecultus van de Inca’s.

Wandelend door de stad valt het op dat sommige huizencomplexen veel verfijnder zijn afgewerkt dan anderen. Men neemt dan ook aan dat dat de huizen zijn van de hoogwaardigheidsbekleders en dat in  het andere deel de arbeiders woonden.

Het was allemaal heel mooi, maar het mooiste blijft toch het zicht van boven af op het complex. Wat dat betreft had de familie Vizcacha (vader, moeder, jong) het nog niet zo slecht bekeken met hun standplaats op de heuvel van de steengroeve, waarvandaan je een groot deel van de stad kunt overzien.

Om 12.15, 5,5 uur na aankomst hielden wij het voor gezien en zijn we via een deel van de Incatrail weer afgedaald naar Aguas Calientes.

Tja en wat de Incarail betreft…, als conducteur/conductrice wordt er toch wel heel wat van je verwacht.

Naast het gastvrouw/heer spelen (het rondbrengen van een snack met wat te drinken) dien je ook nog te beschikken over het nodige acteertalent.

Na de stop in Ollantaytambo kregen we ineens een mysterieus muziekje te horen door de luisprekers en ineens werden we verrast door een gemaskerd man die dansend door de coupé kwam. Het bleek een traditionele dans van de Colla’s te zijn. Vervolgens kregen we…, jawel een modeshow waarin beurtelings onze gastvrouw en gastheer diverse kledingstukken van alpacawol showden als voleerd mannequin. En natuurlijk was er na de half uur durende show gelegenheid tot aankoop!

Een vermoeiende dag met een heel relaxed einde; terwijl de Vistadome Cusco binnenreed, werd er mooie, sfeervolle panfluit en gitaarmuziek gedraaid terwijl we konden genieten van het fantastische uitzicht op een verlicht Cusco.

De afdaling was heel bijzonder, de trein ging afwisselend voor en achteruitrijdend de berg af,  daarbij iedere keer van spoor wisselend. Zo kregen we meerdere uitzichten te zien op de sfeervol verlichte Plaza de Armas met de prachtige kathedraal en Compania de Jesuskerk omdat we al traverserend rondom de stad naar beneden reden.

Op het station stond al een taxi klaar die ons snel naar ons hotelbed bracht.

Mmm, morgen lekker uitslapen!

Tja, dit was dan mijn laatste verslag. Zijn vandaag nog naar 4 andere Incasites geweest rondom Cusco in een prachtige landelijke omgeving. Alle 4 heel verschillend. Maar heb geen tijd meer om daar nog over uit te weiden.

Morgenvroeg vliegen we van Cusco naar Lima (hebben dan nog zeker 10 uur de tijd voor Lima, helaas… gaan misschien maar een terrasje en bioscoopje pikken), en ´s nachts om 00.30 naar Atlanta.

Hasta Luego, Jacqueline

Bye the way, behalve 2300 aardappelsoorten heb je ook een paar honderd soorten mais:

Gisteren rond 16.00 uur aangekomen in Cusco (in het Quechua betekent dat: centrum van de wereld). Ons hotel ligt in de gezellige kunstenaarswijk San Blas. Een stadsdeel vol met smalle steegjes, waar nauwelijks een auto doorheen kan en met veel Inca restanten.  De inca erfenis dateert uit de 15^e eeuw waarin de Inca Pachacutec de meest opmerkelijke bouwwerken liet neerzetten. Zo liepen we ’s avonds, op zoek naar een gezellig restaurantje, door het straatje Hatun Rumiyoc waarvan de gebouwen links gebouwd waren op oude muren van een Inca bouwwerk, waarin ook de beroemde 12 hoekige steen verwerkt is.

Na de komst van de Spanjaarden veranderde Cusco in een koloniale stad waarin veel prachtige koloniale gebouwen werden gebouwd op oude Inca funderingen. De Spanjaarden sloopten daarbij schaamteloos belangrijke Inca bouwsels in de omgeving, voor bouwmateriaal.
Op zo’n 10 minuten (bergafwaarts) lopen, vanaf ons hotel, ligt het prachtige Plaza de Armas. Een werkelijk schitterend plein, waaraan de Kathedraal en de Compania de Jesus liggen. ’s Avonds is het plein prachtig verlicht.

Vandaag werden we rond 8.30 opgehaald voor onze tour naar Ollantaytambo. Volgens onze reisbeschrijving zouden we onderweg Pisac bezoeken en daar zowel de markt als de bijzondere Inca ruïne boven op de berg bezoeken en vervolgens op het marktplein lunchen (inbegrepen). Maar tot grote teleurstelling en ergernis, want dit is al het zoveelste wat niet klopt met onze beschrijving, kregen we te horen dat we slechts 45 min. zouden stoppen voor een bezoek aan de markt en dat de lunch in het veel verderop gelegen Urubamba plaats zou vinden en dat die (voor ons, voor de meesten van het reisgezelschap wèl) ook niet inbegrepen zou zijn.

Omdat ik me erg verheugd had op de ruines van Pisac, die door sommigen als nog mooier en rustiger wordt ervaren als de Machu Pichu, is teleurstelling niet het juiste woord.
Ik had me van te voren al voorgenomen dat ik eventueel de lunch zou laten schieten, als ik meer tijd nodig zou hebben voor het op ons gemak bekijken en fotograferen van deze Inca site.

Niet lang na vertrek bleek dat we in een bus zaten waarvan meer dan de helft van de passagiers, een dagtocht hadden geboekt. Met inderdaad alleen een bezoek aan de markt, vervolgens een bezoek van 1.5 uur aan het Inca fort van Ollantaytambo (waar wij 2 nachten verblijven en wat we dus zelf kunnen doen). Vanuit Ollanta zouden ze dan al weer rond 15.00 uur vertrekken om op de terugweg nog een bezoek te brengen aan het bergdorp Chinchero.
Dat betekent dus dat wij om 13.30 – 14.00 uur al op onze eindbestemming zouden zijn. We waren niet teleurgesteld, maar ziedend!!!

Gelukkig hadden we onder het rijden even tijd om na te denken. En bij een stop op een uitzichtpunt hebben we de reisleidster gevraagd of het niet mogelijk was of zij onze bagage in Ollantaytambo bij ons hotel af konden geven. Zij had al eerder meegemaakt dat andere Nederlanders van Peru-Online met dezelfde verwachtingen als wij, boos waren geworden en toonde gelukkig begrip. Wij besloten om het gezelschap in Pisac te verlaten, om met alleen onze handbagage zelf de ruines te bezoeken en met een taxi de ruim honderd kilometer naar Ollantaytambo af te leggen. Ze wees ons de taxistandplaats en kon ook nog vertellen dat we maximaal 25 dollar moesten betalen voor de rit.

Uiteindelijk vroegen de taxichauffeurs (ze speelden allemaal met elkaar onder een hoedje en hadden ook kaartjes met daarop vastgestelde ritprijzen) 100 soles / 25 euro voor de gecombineerde rit bergopwaarts naar de ruines en vervolgens weer terug naar beneden, om daarna door te rijden naar Ollantaytambo.

We zijn hartstikke blij dat we die beslissing genomen hebben. De inca ruines die op meerdere plekken op twee bergen verspreid lagen waren ontzettend mooi en indrukwekkend. De uitzichten waren weergaloos. Nergens anders hebben we zo mooi de incaterrassen zien liggen en dat met in de diepte de mooie vallei en prachtige uitzichten op de overkant van de vallei. Tja, woorden kunnen het niet omschrijven, en zelfs foto’s kunnen niet overbrengen wat we zagen. Het was een vermoeiende, maar prachtige wandeling over oude Inca paden, soms steil omhoog, dan weer traverserend en zelfs door een tunnel naar de andere kant van de berg.

De taxichauffeur heeft twee uur op ons gewacht en scheurde vervolgens met een rotvaart naar Ollantaytambo. Daar stonden bij de receptie van het hotel keurig onze koffers op ons te wachten.
Morgen gaan we dus op eigen houtje de ruines van Ollantaytambo bezoeken. We hebben dan tenslotte een rustdag en mogen uitslapen tot wel… Tja, het ontbijt is van 07.00 – 09.00 uur.

 Adios, buenes noches, Jacqueline

28-09 Ollantaytambo ruines 

Ollantaytambo is een klein plaatsje, maar wel heel leuk. Gisteravond nog lekker Mexicaans gegeten in een gezellig restaurantje en vandaag de oude Inca stad bekeken. Prachtig ook, maar het haalt het toch niet bij Pisac. Daarna via steile hellingen de bergen aan de overkant beklommen waar nog verschillende pre Inca ruines liggen die op dit moment gerestaureerd worden.

Morgenvroeg gaan we met de trein naar Aguas Calientes. Een plaats die zijn naam eer aan doet omdat er verschillende warmwaterbronnen liggen. Maar het is vooral bekend als toegangspoort voor de Machu Picchu. Zondag gaan we in alle vroegte de Machu Picchu beklimmen, voordat alle dagjesmensen vanuit Cusco binnenstromen. Volgens een Japans onderzoeksteam beginnen, door alle drukte, de ruines langzaam te verzakken en zou het goed zijn om per dag een bepaald maximaal aan mensen binnen te laten. De Peruaanse overheid wil hier echter nog niet aan, waarschijnlijk omdat het de grootste bron van inkomsten op toeristisch gebied is.

Maar goed, vanavond gaan we nog even lekker een “trucha alla plancha”, forelletje eten en dan op naar een van de weinige Inca steden die pas laat is ontdekt (1911) en daardoor niet door de Spanjaarden is verwoest.

 Adios, Jacqueline

Op 23 september kwamen we al vroeg in de middag in Puno aan, een gezellig (studenten)stadje aan de Peruaanse zijde van ’s werelds hoogst (3820 meter) gelegen bevaarbare meer, het Titicacameer

Eigenlijk was dat wel een teleurstelling, want volgens ons programma zouden we onderweg van La Paz naar Puno,  een paar uurtjes Copacabana bezoeken, een prachtig bedevaartsoord aan de Boliviaanse zijde van het meer. Daar zouden we per boot overgezet worden (de bus op de ene boot, wij op de andere). Maar zoals wel vaker klopte het programma dus niet.

Maar goed, het goede nieuws is, dat je ook hier uitstekend kunt eten. Voor 15 soles p/p (nog geen 4 euro) hebben we een heerlijk 5 gangen menu gegeten met heerlijke verse vis (Elmo had Kingfish, ik forel).

Gisteren werden we na een heerlijk ontbijtje rond om 7.30 uur bij ons hotel opgehaald. Bij de haven kregen we nog even de gelegenheid om rijst, fruit, pasta en andere cadeautjes voor onze gastfamilie te kopen. Vervolgens koersten we direct met onze boot naar de drijvende Uros eilanden, die op een half uurtje varen tussen de rietvelden op het kruispunt van 2 diepe vaargeulen lagen. Anders dan ik verwacht had, lagen de drijvende eilandjes zowat tegen elkaar aan. De relatief kleine bevolkingsgroep van de Urosindianen trokken zich eeuwen geleden terug op het meer om te ontkomen aan de dictatuur van de Colla en Inca cultuur. Sindsdien beschouwen ze zich ook als onafhankelijk en willen niet tot Peru behoren. Maar de laatste jaren vermengen ze zich steeds meer met de Aymara indianen van het vasteland en spreken ze nu ook deze taal. De Uros leven voornamelijk van de visvangst en het toerisme en hebben ook hun eigen munteenheid: de Uros soles (maar onze Peruaanse soles bleken toch meer dan welkom).

Ieder eiland heeft zijn eigen uitkijktoren waarop ook de naam van het eiland vermeld staat. Natuurlijk waren we niet de enige boot en op ieder eiland waar nog geen boot aangemeerd lag, stond een ontvangstcomité van kleurrijk geklede vrouwen en mannen klaar.

Wij bezochten het eilandje Chumi. De eerste stappen voelde het eiland aan als een zacht deinend waterbed. Na de nodige handjes geschud te hebben werden we naar een ronde rieten “bank” geleid voor de uitleg over de leef- en eetgewoonten van de Uros en natuurlijk voor de demonstratie eiland bouwen. Het meer is hier circa 15 m. diep en van onderen verrot het riet continu, zodat de indianen met regelmaat het eiland aan de bovenkant ophogen met nieuwe lagen totorariet. Ook de boten en kano’s met drakenkoppen gaan maar een paar maanden mee voordat ze beginnen te rotten.

Nadat iedereen de nodige foto’s genomen had, konden we ons op een rieten “dubbeldekkerboot” naar een ander eiland laten varen. De opbrengst van het tochtje kwam natuurlijk ten goede aan de eilandbewoners. Tja en om ons schuldgevoel af te kopen dat we geen souvenirs kochten… Enkele Chileense reisgenoten kozen ervoor met onze eigen boot te gaan, dat vond ik wel wat flauw… maar goed. We werden hartelijk uitgezwaaid door de gastvrouwen, terwijl ze enkele liederen ter afscheid zongen. Twee Urosmannen peddelden hun best om onze drakenboot naar de overkant te brengen.

Het tweede eiland Kamisaraki was wat minder romantisch. Daar stonden ook hutten en een winkel/restaurantje van golfplaten op. Maar het was wel duidelijk dat ook op dit eiland echt geleeft werd, in tegenstelling tot wat sommigen beweren (dat de bevolking ’s avonds gewoon naar Puno gaat om te overnachten. Achter de schermen hing de was te drogen en liepen de eenden rond tussen kookafval en slaaphutten.

Na dit bezoek was het 3 uur varen naar Amantani, een van de vaste, bergeilanden van het Titicacameer. Daar werden we opgewacht door een grote groep breiende en woltwijnende vrouwen met groene rokken en geborduurde blouses.


Onze gids bepaalde wie met welke gastvrouw mee ging. Wij kregen Reina toegewezen, een gezette dame van (bleek later) slechts 29 jaar. Al breiend liep ze voor ons uit naar haar huisje dat aan één kant mintkleurig geschilderd was. Onze kamer konden lag op de bovenverdieping en zag er schoon en fris uit: lichtroze wanden, een blauwe vloer van gevlochten plastic en een dito wit plafond. Er stonden drie bedden met vrolijk gekleurde kleden eroverheen, een spiegel en een kaars met lucifers.

Gelukkig 3 bedden…, want we zijn ’s avonds aardig creatief geweest met het door middel van dekens opvullen van de kuilen in het matras en de in mijn bed doorgezakte rieten bedbodem.

Maar wonder boven wonder hebben we er redelijk goed geslapen, ondanks of dankzij het oorverdovende gekletter van de regen op het golfplaten dak. Want ’s avonds brak, na een stralende dag, de hemel open!

Maar goed, ik schrijf te snel vooruit. Rond 14.30 uur kregen we de lunch, een traditionele, lekker quinua soep met groenten en een bord met iets dat leek op wormen (aldus een medereizigster) en brokken herkenbare aardappel. Goed, de wormen bleken ook een aardappelsoort. Eén van de bijna 400 soorten die in Peru voorkomen. En begeleid door een plat stukje smakelijke kaas was het een best smakelijke en in ieder geval voedzame maaltijd.

Inmiddels waren er nog 2 kinderen uit school thuis gekomen. Pablo, de oudste zoon van 9 en Maryloes van 7. Voor die tijd hadden we ons al aardig vermaakt met de twee kleintjes van 2 en 3. De heer des huizen Evangelico was mooi van lelijkheid. Zelden heb ik iemand zo zien loensen. Het was een ontzettend lieve, verlegen en gastvrije man.

Tegen vieren werden we door Pablo de berg op gegidst naar het zo’n 200 meter hoger gelegen communitiecenter. Op deze hoogte is stijgen echt doodvermoeiend. Had voortdurend het gevoeld dat mijn benen gevuld waren met quinua soep en moest om de paar meter stoppen om uit te hijgen. Bij het plein werden we opgewacht door onze gids die ons nog eens een dikke 150 meter bergopwaarts liet ploeteren naar de top van de berg, waarop de Pachatata tempel lag.

Maar de uitzichten op het meer en de eilanden, de prachtige zonsondergang lucht, maakte het de moeite waard!

Eigenlijk zouden we ’s avonds na het diner nog een feest hebben waarin we allemaal door onze gastvrouwen in traditionele kledij gestoken zouden worden voor een swingend einde van de dag. Maar al tijdens ons diner (soep en rijst met groenteprutje en kruidenthee) regende het pijpenstelen. En eerlijk is eerlijk, we voelden niets voor een glibberpartij op de overwegend zandpaden naar de feestbestemming (wederom het communitiecenter dat 200 m. hoger lag!!!)

Ons bezoek in het donker aan het op het erf gelegen toilethokje was al een grote glijpartij.

Om een beeld te geven van de leefomstandigheden van deze mensen. Haal je het schilderij van Van Gogh van de aardappeleters voor de geest. Haal dan de stoelen weg en je komt in de richting. Het schuurtje waar wij te eten kregen lag vol met een stapel planken en wat juten zakken. Achterin werd door een muurtje aan weerszijden een keukentje van nog geen 2 m2 afgescheiden. Links een kleine laag, houtgestookt kleifornuisje waar één pan op past en waar Reina ons eten op klaar maakte. Rechts zat op een minuscuul krukje pa en op omgekeerde emmers Pablo en Maryloes. En dat alles zonder verlichting, alleen het schijnsel en de warmte van het fornuisje.

Voor ons waren twee keukenstoeltjes en een tafel met een kaarsje gereserveerd. Terwijl wij daar aten, at de familie in het kookgedeelte waarvan de grond vol stond met pannen en kookafval. Onvoorstelbaar in deze tijd, als je het zelf niet meemaakt!

Vanochtend werden we na een stevige pannenkoek als ontbijt, door onze gastvrouw terug naar de boot gebracht. Na natuurlijk nog wat afscheidfoto’s te hebben gemaakt. Helaas was Evangelico er niet bij. Die was met de boot naar een naburig eiland.

Na een uurtje bereikten we Taquile, een eiland waarop men nog volgens socialistische methoden leeft. De mannen breien hier de mutsen. Zelf dragen ze een rode muts met motieven als ze getrouwd zijn, en een rood witte als ze nog vrijgezel zijn. Getrouwde vrouwen dragen een zwarte rok met rode trui en zwarte lange hoofddoek, vrijgezelle vrouwen zijn kleuriger.

We werden aan een kant van het eiland afgezet en hadden na de nodige uitleg lekker vrije tijd om op ons gemak het eiland te bewandelen. Ruim drie uur en een lekkere forellunch later werden we aan de andere kant van het eiland weer opgehaald, om vervolgens na drie uur varen weer bij ons hotel in Puno te worden afgezet. Wederom een onvergetelijke ervaring!

Vandaag onze laatste dag in La Paz.
We zijn gisteren naar de Valle de La Luna, de Maanvallei geweest. Prachtig surrealistisch landschap in een buitenwijk. Het blijkt hier dat hoe armer je bent, hoe hoger je woont. Tijdens onze busrit naar de Maanvallei, heuvelafwaarts, kwamen we dus door de rijke buurt van La Paz, een gigantisch verschil met de arme wijken. Het had zomaar een wiijk in LA kunnen zijn, met prachtige villa´s, mooie tuinen en grote auto´s voor de deur.
Het was trouwens ontzettend druk in La Paz: 21 september heeft hier een speciale betekenis. Het luidt de droge periode in, niet dat we deze reis al veel last van regen gehad hebben. Daarnaast is het de dag van de jeugd, gezien de vele rode balonnen met “I Love You” een soort valentijnsdag.
Toen we gisteren van onze rit terugkwamen was er een opstootje in de hoofdstraat. Bleek dat een Peruaan een toerist had beroofd, en dat werd door de Bolivianen niet gepikt. Dat geeft Bolivia en de Bolivianen alleen maar een slechte naam en dat is natuurlijk ook slecht voor het toerisme. Dus werd de Peruaan in bedwang gehouden totdat de Toeristenpolitie op kwam dagen. Intussen was het opstootje uitgegroeid tot een heuse rel, zodat de politie met traangas in moest grijpen.

Vandaag naar Tiwanaku gegaan, een opgraving zo´n 80 km. uit de buurt. De Tiwanaku cultuur was een beschaving die een groot gedeelte van Zuid-Amerika besloeg in de periode 1500VC – 1200NC. Helaas is nog maar een klein gedeelte opgegraven, de opgravingen gaan door tot 2012, maar het is vergelijkbaar met de Egyptische cultuur uit die tijd: Pyramides, offerplaatsen, hun eigen Andes-kalender e.d. In het museum staat het gigantische Pachamama (moeder aarde) beeld. Buiten was al wel het e.e.a te zien, maar voor de rest moet je wel een groot voorstellingsvermogen hebben. De Tiwanaku cultuur ging vooraf aan de Inca cultuur, een beschaving die overigens maar zo´n 150 jaar heeft bestaan en even plotseling is verdwenen als ze is opgekomen.

Ondanks onze hoogteziekte tabletten en de liters coca-thee die we tot niet toe hebben weggewerkt is Jacqueline helaas niet zo lekker. Dat wordt vanavond dus vroeg naar bed en hopen dat het morgen weer wat beter is, want morgen wordt weer een reisdag. We gaan dan via een oversteek van het Titicaca meer weer terug naar Peru. Daarna doen we een tweedaagse trip naar de Indianenstammen die bij en op het meer leven, de Uros de Tacquile en Amantani. Dat betekent dus weer even een Internet-stilte voor een paar dagen.

Bedankt voor alle reacties tot nu toe en ja, Mark, ik vind het wel leuk om op de hoogte gehouden te worden van het Nderlandse en Internationale nieuws. Overigens worden de Champions League wedstrijden hier live uitgezonden, alleen dan ´s morgensvroeg, maar ik heb kunnen zien dat PSV zijn eerste wedstrijd met 2-1 heeft gewonnen.

Hier nog wat foto´s van onze jeeptour en tot emails,

Hasta Luego
Elmo   

Autopech

Ik wordt op handen gedragen

Onze chauffeur is blij met zijn Unox muts

Salar de Uyuni tocht
 
Onze tocht begon om 07.45 uur in San Pedro. We zouden eerst met een bus naar de grens worden gebracht, alwaar we dan over zouden stappen op een jeep. Vandaag zouden drie jeeps de woestijn in trekken. Wij werden bij 3 andere Nederlanders en een Amerikaans meisje ingedeeld.
We maken kennis met onze chauffeur, Fabian, die ons met al zijn kunde zal moeten leiden door de zanderige en rotsachtige woestijnen via geïmproviseerde wegen. Natuurlijk spreekt hij geen woord Engels. Gelukkig spreekt de Amerikaanse een redelijk mondje Spaans, en wil ze wel voor de nodige vertalingen zorgen.
Voorbij de douane van Chili en Bolivie zetten we koers richting Laguna Blanca, daar worden we vergast op een ontbijtje met natuurlijk Coca thee. Was het niet vanwege de hoogte, dan wel vanwege de kou, dat we ons de thee goed laten smaken.
Niet ver daar vandaan ligt Laguna Verde (door het aanwezige magnesium, calciumcarbonaat, lood en arseen verkrijgt het meer een prachtig groene kleur), gelegen aan de voet van de vulkaan Licancabur (hoogte = 5916 m ). Helaas is het nogal grauw weer, de kleur van het meer is prachtig, maar van de omringende vulkanen zien we niet zo veel. Maar er worden toch de nodige foto’s gemaakt!


Nu kon onze rit eindelijk echt beginnen, met de bagage op het dak snelden we naar onze volgende halte: Termas de Polques, waar we een heerlijke ochtendduik konden nemen in de warme baden die een gezellige temperatuur van rond de 37ºC gaven. Even hebben we staan aarzelen. Het was behoorlijk koud, maar een dergelijke kans krijg je natuurlijk niet meer… dus toch dapper ons uitgekleed om lekker op te warmen in het thermische water. Niet lang nadat we erin zaten werden we verrast door een miezerige sneeuwbui (hoezo geen neerslag in de Atacama woestijn). Maar gelukkig liet de zon zich na een minuur of 10 ook weer zien. Na een minuut of 20 badderen wilde onze chauffeur weer verder.

Op weg naar ons volgende doel, de op 4950 m. gelegen geisers van Sol de Mañana kwamen we door een woestijn waar de Spaanse meesterschilder, Salvador Dali zijn inspiratie vond (zie het bekende schilderij met de horloges die afglijden van onregelmatige rotsblokken). Dat had tot gevolg dat het stukje woestijn zelfs naar zijn naam benoemd is. Helaas was het zicht hier weer wat minder.
Tja, en het kon natuurlijk niet uitblijven…, onze jeep vond de klim omhoog toch wel wat teveel van het goede, en protesteerde door enorme rookwolken onder de motorkap te produceren. Fabian had geen koelwater bij zich en dus offerde Kaylen haar mineraalwater om de motor wat af te koelen.
Een half uurtje later moesten we een andere jeep te hulp schieten. De inzittenden zagen ineens een wiel voorbij komen, bleek van hun jeep af te komen. Maar goed, de chauffeurs zijn aardig behendig in het verhelpen van dit soort pechverschijnselen, dus duurde het oponthoud niet heel erg lang. Op de reparatiemomenten scheen de zon lekker.


Toen we de geisers bereikten liet de zon het afweten.
Sol de Mañana is een thermisch veld waarin diverse vulkanische verschijnselen te zien zijn. Van hete sulferachtige stoom, tot sputterende modderpoelen die overal een verschillende kleur aannemen en geisers. Een indrukwekkend gezicht, maar ook wel wat eng…, doordat op verscheidene plaatsen de aardbodem fragiele vormen aantoont en de stoom een verstikkend effect heeft. Bovendien maakt het geurtje van rotte eieren het ook niet echt aangenaam.
Wederom was het stervenskoud, dus maar weer snel verder getrokken naar onze eindhalte voor de eerste dag: Laguna Colorado. We stoppen aan de noordzijde om naar de duizenden prachtige flamingo’s te kijken, gelukkig laat de zon zich weer zien en hebben we hier wel zicht op de omringende vulkanen.


Aan de zuidzijde van het 60 km2 grote meer ligt onze overnachtingsplek. Een wel erg basic gebouwtje zonder verwarming, met slaapzalen voor 6 personen.
Ik beland op de onderste van een stapelbed. Gelukkig liggen er wel zes dekens op. Ik voeg daar mijn fleece slaapzak nog aan toe. ’s Nachts kan het hier tot wel -20 graden afkoelen. Maar zelfs nu heb ik het al stervenskoud in mijn lange thermo-ondergoed, T-shirt,  fleecetrui en jas. Dus met alles aan, schuiven we aan aan tafel.

Op wat koude rillingen na, heb ik de koude nacht redelijk doorstaan, alleen werd helaas mijn bovenbuurvrouw (23- jarige Lindsey, een Nederlandse die al 6 maanden op reis was) ziek (hoogteziekte) en daar mocht iedereen van mee genieten.
Tot 3 keer toe wist ze het hele huis wakker te krijgen met haar gejammer en gevloek.

Het was weer vroeg dag, nog voor de zon zijn gouden stralen kon werpen op het meer en de omringende bergen begonnen we onze bagage weer in te pakken en konden we daarna aanschuiven aan de ontbijttafel. Rond 08.00 uur reden we weer aan. Gelukkig was er nu nauwelijks een wolkje te bekennen. Sterker nog, ik had het zelfs warm achter de voorruit van de jeep.
Net als de dag voordien waren surrealistische verschijningen de algemene norm, en het werd nog onwaarschijnlijker toen de arbol de piedra in ons vizier kwam. Dit vulkanische gesteente onderging door winderosie een metamorfose waardoor het net op een versteende boom lijkt. Daarna stonden er een reeks meren op ons programma die samen de lagunas Altiplanicos genaamd worden. Elk in een blanke kleur dankzij de borax die er te vinden is en bewoond door tientallen Flamingo’s.
Wat me erg tegen viel is dat er nauwelijks tijd was voor wandelingen (dat stond wel in ons programma). Onze stops bedroegen meestal niet meer dan 10 minuten. Behalve dan de stop in het authentieke dorp Villa alata waar we stopten voor een lekkere lunch. Daar mochten we zowaar een 20 minuten door het dorpje struinen.
We zijn ook nog even gestopt in San Augustin, de hoofdstad van de provincie met maar liefst bijna 200 inwoners.
Het leven is daar echt nog heel traditioneel. Ze leven vooral van de landbouw van Quinea en bonen. Het dorp San Juan was al weer wat toeristischer en had enorme kuddes lama’s rondlopen die we uitgebreid konden fotograferen omdat Fabian terugreed om de derde jeep te zoeken die nog steeds niet aangekomen was.
Onze tweede dag werd beëindigd in een klein dorpje, aan de rand van de Salar de Uyuni, het grote zoutmeer.
Hier hadden we een wat schonere slaapgelegenheid, met zowaar een warme douche. Maar eten deden we toch maar weer met onze jassen aan.

De 3de en dan ook de laatste dag wordt ingezet met een stralend zonnetje, een aangename temperatuur en een ontbijt pas om 8.30 uur. Eindelijk kunnen we wat slaap inhalen.
Salar de Uyuni, een zoutvlakte van maar liefst 12.000km2 groot (ter verglijking: Vlaanderen is 13.500km2 groot) op een hoogte van 3650 m. Het omvat naar schatting een 10 miljard ton zout waarvan er maar 25.000 ton gewonnen wordt voor consumptie. De laag zout is meer dan 40 meter dik. Een schitterend spektakel: uren rijden in een witte vlakte met een onveranderende witte horizon, kristaliserende zeshoeken die het oppervlakte een cracklerend effect geven.
Onze eerste halte was op de zoutvlakte zelf alwaar we allerlei geinige foto’s konden maken. Het was leuk om wat te experimenteren met de digitale camera, daar de uitgestrekte witte vlakte een diepte-illusie teweegbrengt.

Op de zoutvlakten kwamen we onderweg af en toe een eiland tegen. Eén eiland, Isla de pescado genaamd (door de weerspiegeling had het in de verte de vorm als een vis…) te midden van de vlakte was onze stopplaats.
Het contrast van de groengele cactussen die boven ons uittorenden met het wit op de achtergrond was adembenemend. De indrukwekkendste en dan ook de opa der cactussen was 1200 jaar oud en kon dus pochen met een hoogte van 12 meter.


Bijna aan de overkant wachtte ons een hotel volledig geconstrueerd met zoutblokken en waarvan alle meubilair uit hetzelfde matriaal ontworpen was. Aan het eind van de Salar kwamen we bij het kleine dorpje Cochani, een vestiging waar vele families hun brood verdienen met de zoutwinning. Iedere lid van de familie heeft dan ook zijn functie binnen deze kleine bedrijfjes en is er geen sprake van emigratie. Alles wordt hier ook nog steeds met de hand verricht: met een schop worden hoopjes afgeschraapt en vervolgens op de vrachtwagen geladen. Dit wordt naar de dorpjes getransporteerd en afgeladen, nadien wordt dit gedroogd in de oven, fijngemalen en verpakt en er wordt jodium aan toegevoegd. De mannen die op de vlakte werken hebben vaak door zout aangevreten handen en voeten en verdienen bitter weinig. Nog geen halve euro per dag.

Om 13.00 uur, veel eerder als in ons schema vermeld (en dus zonder de verwachtte lunch), zijn we in Uyuni. We worden nog getrakteerd op een bezoekje aan het treinkerkhof aan de rand van Uyuni  en nemen dan vervolgens afscheid van de groep en van Fabien de chauffeur (hier met originele Nederlandse Unox muts).
Om 20,00 uur vertrekt vanuit deze plaats de nachtbus naar La Paz. Gelukkig kunnen we onze koffers achterlaten in het kantoor van Colque tours.

Hoewel niet echt zoals omschreven in ons programma, was deze 3 daagse tour toch een onvergetelijke ervaring…

San Pedro de Atacama is een oase in de droogste woestijn ter wereld. Meetstations hebben hier nog nooit neerslag gemeten! Als hier 3mm regen per jaar valt is het al een uitzonderlijk nat jaar. Daar ziet de rest van de woestijn ook wel naar uit, maar in San Pedro hebben de bewoners de aanwezigheid van een riviertje helemaal uitgebuit en is het mooi groen. De huisjes zijn allemaal van leem gemaakt en er staat een schattig witgekalkt lemen kerkje uit de 17e eeuw. Het is een ontzettend gezellig stadje met veel winkeltjes, reisbureautjes en sfeervolle restaurantjes.

De eerste dag (15-09) hebben we wat geslenterd, het museum bezocht en heerlijke zalm gegeten.
Het leek ons verstandiger om na de vorige gebroken nacht in de bus, niet om 4.00 uur ’s ochtends te vertrekken naar ’s werelds hoogst gelegen Tatio geisers. Dan maar geen spectaculaire stoomwolken tegen een oranje en blauwe ochtendgloren lucht…

Dus lekker uitgeslapen (tot 8.30) en na een relaxed ontbijtje begonnen aan de 3 km lange wandeling naar Pukara de Quitor, een tegen een heuvel gebouwde vesting daterend uit de 12e eeuw.
^{De Ayllu indianen leefden hier van de landbouw. Deze mensen hadden nog nooit paarden en geweren gezien, en dus was het erg makkelijk voor de Spanjaarden om deze vesting in1540 in te nemen. Alle opperhoofden werden onthoofd (lekkere jongens, die Spanjaarden).}

Het was prachtig weer en hoewel het nog maar net lente is en we op een hoogte zitten van 2438 m. is het toch zo’n 22 graden. Lopend in de zon voelt het nog veel warmer aan.
Bij de entree lag een jonge hond die natuurlijk wel even een knuffel wilde. Kennelijk genoot hij er zo van, dat hij ons als baasjes van de dag bestempelde, want ondanks de warme, vermoeiende klim tussen de ruïnes door naar boven, week hij niet van onze zijde. Hij liep een beetje mank en bij iedere stop zocht hij een verkoelend plekje in de schaduw, wat lang niet altijd aanwezig was.


Eenmaal terug bij de entree heb ik hem een groot blik met water gegeven bij de grootste plek schaduw die we konden vinden.
Wij wilden echter nog een andere heuvel beklimmen voor het schitterende uitzicht over de droge woestijn, met daarin de groene oase waarin San Pedro de Atacama ligt.
Maar onze doggie weigerde, ondanks ons aandringen, om beneden te blijven. Dus heb ik hem maar op de foto vastgelegd bij het prachtige uitzicht over een deel van de dodenvallei.
Zelfs toen we teruggingen naar San Pedro de Atacama wilde hij van geen wijken weten. Dat leverden ons een groot schuldgevoel op, want hij kon natuurlijk niet mee naar ons hotel, laat staan mee op onze excursie naar de dodenvallei en maanvallei. Maar we konden hem ook niet ruw wegjagen.
Zijn dorst kon hij lessen in de rivier waar we langs liepen, maar het was overduidelijk dat hij ook honger had. Hij was constant zoekende of hij wat eetbaars kon vinden…
Eenmaal in San Pedro liep ik snel naar een bakker voor warme empanadas. Want onze excursie zou om 15.00 uur beginnen. Terwijl Elmo alvast naar het hotel liep, volgde de hond mij naar de bakker.Kennelijk had hij wel door dat het niet gepast was om mee naar binnen te gaan. Toen ik weer buiten kwam, was hij weg…

Van de ene kant was ik opgelucht dat ik hem niet teleur hoefde te stellen, maar wel vroeg ik me af of hij misschien was weggejaagd door omstanders… en ik had hem graag nog wat lekkers toegestopt.
Kortom, ik voel nu weer wat tranen branden en een brok in mijn keel. Ik hoop dat hij genoten heeft van onze dag samen en dat hij nog veel knuffels krijgt van andere toeristen.., maar de concurrentie is groot!

De tour bracht ons eerst naar een uitzichtspunt waarvandaan je over duidelijk de enorme sculpturen kunt zien die gevormd zijn door wind en regen. Hun oorsprong ligt in meer waarvan de verschillende afzettingslagen (23 miljoen jaar oud) omhoog geduwd en gevouwen werden. Daarna werden we afgezet bij een kloof door de Valle de la Muerte.

Na de mooie wandeling door een zoutkloof waarvan de wanden uit duizenden kleine zoutblokjes en mineralen bestaat, reden we naar het natuurpark dat er inderdaad uitziet als een maanlandschap. We zien fantastische rotsformaties in rood, paars, roze en overal een dun laagje zout dat schittert in de steeds lager hangende zon. De vlaktes zijn precies metersdikke ijslagen, maar blijken uit zout te bestaan. Na een stop om gedag te zeggen aan de ‘Tres Marias’ (3 gigantische rotsen die lijken op 3 mariabeelden) rijden we verder naar een steile berg.

Deze plek blijkt het ideale punt om een fantastische zonsondergang te zien, dus ploeteren we omhoog. De omgeving is prachtig. Het lijkt wel een fantasielandschap: weinig begroeiing, overal bizarre rotspunten, ten oosten van de vallei een uitgestrekte vlakte, daarachter de Andes, die hier uit louter vulkanen blijkt te bestaan en in het licht van de ondergaande zon vuurrood oplichten. De zonsondergang is uiteindelijk niet zo spectaculair als de ansichtkaarten doen vermoeden, daarvoor is er teveel bewoling, maar desondanks genieten we met volle teugen van het fantastische zicht.

Hasta luego, Jacqueline

Gisteren een rustige dag gehad in Arica. De nachtbus zou pas om 21.00 vertrekken dus eerst lekker wat uitgeslapen,op ons gemak ontbeten en daarna de stad te verkend. Het bleek Onafhankelijkheidsdag in Chili te zijn wat overal gevierd werd. De noordelijke regio van Chili was tot in de 19^e eeuw onderdeel van Peru, maar nu werd de onafhankelijkheid daarvan dus gevierd. Op het Plaza de Armas de San Marco kathedraal bezocht die geheel uit ijzer opgetrokken is. Bleek door Eiffel ontworpen te zijn, en heeft gediend als een soort voorstudie voor wat er allemaal van ijzer gemaakt kan worden met als climax de Eiffeltoren dus.

Op het plein werd volop feest gevierd, alle schoolklassen vanaf de peuters hadden hun eigen dansje ingestudeerd. Allemaal in feestkleding, wat erg Spaans aandeed en ondersteund door een orkestje.

’s Middags nog wat rondgeslenterd door de stad en daarna op naar het busstation.

Vanwege de Onafhankelijkheidsdag en de daarbij horende vrije week voor veel Chilenen was het een chaos op het station. We hadden al buskaartjes maar omdat niemand Engels sprak voelden we ons compleet verloren daar. We begrepen dat we eerst langs de douane moesten, raar als je Chili niet uit gaat, waarna onze koffer werd gecontroleerd en weggezet. Daarna ging de douane ruimte dicht. Wijs geworden door ons koffer-avontuur in India wilden we zeker weten of onze koffers in dezelfde bus zaten als waar wij in werden gedirigeerd. Maar niemand die ons snapte en wij konden niet wijs worden uit wat ze tegen ons zeiden. Ik voelde me net als Bill Murray in “Lost in Translation”. Onderweg nog de nodige stops gemaakt. Eenmaal gecontroleerd door gewapende politie, op een andere plek moesten we weer even naar buiten om gecontroleerd te worden. En uiteindelijk stapte iedereen, behalve wij en nog twee anderen en werden we met bus en al achter een hek geparkeerd. Ons werd verzekerd dat we toch echte wel in de goede bus zaten. En zowaar, anderhalf uur later kwam iedereen weer opdagen en begonnen we aan ons laatste stuk naar San Pedro. En gelukkig, onze koffers waren toch met ons meegereisd.

Morgen gaan we eerst te voet de omgeving verkennen en daarnamaken we een tour naar de Valle de la Luna, de maanvallei, waar we op een zandduin van de zonsondergang gaan genieten.

Maandag begint onze driedaagse jeeptour door de Salar de Uyuni. Die zal heel basic worden, we slapen op slaapzalen zonder verdere voorzieningen. Maar de omgeving moet wel gigantisch mooi zijn.

Na de jeeptour nemen we weer een nachtbus, die van Uyuni naar La Paz. Volgende bericht dus over zo’n 4-5 dagen vanuit La Paz

Hasta Luego, Elmo