15 september
We waren behoorlijk stuk na de Mount Whitney trail, dus daarna een rustig dagje gepland.
Lone Pine is bekend vanwege een jaarlijks terugkerend filmfestival ter ere van de honderden westerns die er in de omgeving opgenomen zijn. De hele sfeer in Lone Pine is cowboy, indiaan en western; de cafe’s en restaurants hangen vol met oude gesigneerde foto’s van deze filmsterren. Sterker nog, in ons hotel (Dow Villa Hotel) heeft John Wayne regelmatig overnacht. Zijn suite is nog steeds intact. Het hele hotel hangt vol met al dan niet gesingneerde foto’s van diverse filmsterren en er lagen boeken vol met filminformatie en gesigneerde foto’s, filmrecensies en filmpamfletten aan de sterren.Ook nu worden er in de omgeving nog heel wat films en reclamespotjes opgenomen.
Er is zelfs een route uitgezet waarin je de diverse filmspots kunt bezoeken. Daarvoor kozen we niet, maar wel om de beroemde arch te zoeken, waardoor je Mount Whitney prachtig kan fotograferen.
En zo reden we die ochtend al snel over een onverharde stoffige weg, in een werkelijk uitgestorven gebied, door een zowel macaber als indrukwekkend landschap van uitzonderlijke rotspartijen: de Alabama hills. het is het (herkenbare) decor van de beroemde westerns met roy rogers, john wayne en humprey bogard en het gebied waar klassieke (western)series als gene autry en the lone ranger zijn opgenomen, er is zelfs een scène uit the gladiator gefilmd.
De temperatuur was zo’n twintig graden koeler dan de dag ervoor. Ergens begin in de twintig graden met een lekker windje. Heerlijk dus, anders was het niet om uit te houden geweest.
Het kostte ons niet veel moeite om dé Arch te vinden (er zijn zoveel prachtig ingesleten gaten in deze granieten wondere wereld). Al rondlopend en klauterend kom je verschillende rotsen tegen die aardig tot je verbeelding spreken. Je kunt er van alles in zien…,
Om maar een voorbeeld te geven:
We hebben prachtige routes gereden door dit schitterende landschap, dat als je er doorheen rijdt, gigantisch groot is.
’s Middags trok de wind steeds harder aan, de hele vallei was gehuld in een grote stofstorm. Zo erg dat je de de bergen aan weerszijden van de Owensvallei nauwelijks kon herkennen.
Blij dat we nu niet boven op de Mount Whitney trail zitten, daar waai je nu waarschijnlijk echt de berg af. Maar tegen de avond werd het weer rustig en zijn we ter afscheid nog eens lekker gaan struinen in de Alabama Hills, deze keer in het prachtige licht van de “golden hour”.