Hawaii, de Big Island, is het jongste eiland van de Hawaiiaanse archipel. Dit eiland groeit nog jaarlijks. Het eiland is gevormd door de vijf vulkanen die erop te vinden zijn:
Mouna Kea 13.796 ft.; Mauna Loa, 13.679; Hualalai, 8.275 deze ligt bij Kailua Kona waar we de laatste 4 nachten verblijven. Dan heb je nog de kleine Kohala, maar de hoofdattractie van het park is de Kilauea vulkaan. Dit is een van de meest actieve vulkanen op aarde. Sinds 3 januari 1983 is vloeit er dagelijks lava uit deze vulkaan, al dan niet gepaard gaande met erupties.
Daarmee heeft de vulkaan al heel wat schade aangericht, dorpen verwoest en de weg langs de zuidkust overspoeld. Toch word hij als redelijk ongevaarlijk beschouwd, omdat de erupties relatief rustig zijn. En dus is het mogelijk dat bezoekers van de vulkaan tot zeer dicht bij de lava kunnen komen.
En wij hebben weer eens ongelooflijke mazzel. Want een van de hoogtepunten schijnt te zijn dat je de lava in zee kunt zien stromen. Dat gebeurt lang niet altijd. 
Doordat de lava met 2.100 graden fahrenheit de zee in druipt, explodeert het zeewater tot stoom en worden gesmolten lava en rotsen de lucht in geschoten. Het mooist is dit tegen zonsondergang, wanneer de stoom roze tot rood kleurt tegen de zwarte lucht.
En aangezien het weer nog steeds zeldzaam droog en prachtig is, besluiten we deze kans niet onbenut te laten. Er wordt ons aangeraden om rond 16.30 aan deze wandeling te beginnen.
Je kunt de auto een mijl voor de plek waar de weg overspoeld is met bergen gestolde lava, parkeren. De totale “wandeling” is zo’n 3.5 mijl naar het laatst toegestane uitzichtspunt.
De eerste mijl gaat ondanks de vochtige hitte vrij vlot, maar dan begint het lavastuk. Je moet voortdurend kijken waar je je voeten neerzet. De lava is soms gestold in kolkende en cirkelende stroperige stroken, dan weer vol met scherpe grillige punten, afgewisseld met diepe spleten en scheuren. Aardig wat klim en klauterwerk dus. Het eerste stuk wordt nog aangegeven met gele reflecterende wegmarkeringen. Maar na weer een mijl begint het echte werk. Vanaf daar staan er tot aan het eindpunt 6 bakens in het onwaarschijnlijke lavalandschap. Die moet je zien te volgen, wat niet meevalt omdat je ze regelmatig kwijt bent terwijl je aan het stijgen en dalen bent. De zon is inmiddels al aardig gezakt, dus de temperatuur ook. Toch is het aardig zweten. Je hebt nauwelijks de kans om om je heen te kijken.
Na bijna anderhalf uur klauterwerk zijn we eindelijk bij de gevarenzone, we zijn niet de enige. Het is al aardig schemerig. Al die tijd hadden we al de enorme stoomwolken in de lucht gezien, maar nu zien we dan eindelijk ook daadwerkelijk de brandend rode lavastromen, die in de schemer de stoomwolken roze kleuren, in zee druipen.
Zeker zo’n vijftig andere nieuwsgierigen hadden deze barre tocht ervoor over. En zoals gewoonlijk houden de meesten zich niet aan de regels. Velen zijn onder de waarschuwingskoorden doorgekropen om van nog veel dichterbij de lava te bekijken. Het moet daar aardig heet zijn. Zo nu en dan veroorzaakt de gloeiendhete lava inderdaad een fontein van rondschietend gesteente en lavavlokken, steevast gevolgd door applaus en veel commotie van de toeschouwers.
We hebben zeker een uur zitten genieten van het spektakel. Ik voel me toch wel heel nietig bij dit natuurgeweld!
Na een dik uur zijn we in het pikke donker begonnen aan de terugtocht. Hier heb je dus echt een zaklamp voor nodig. Gelukkig geeft zo’n zaklamp meer zicht dan dat ik verwacht had. De terugtocht duurt weliswaar wel langer dan de heenreis, maar is toch minder eng dan ik gedacht had. Na twee uur bereiken we de normale weg weer en lopen we nagenietend terug naar de auto.
In dit park hebben we naast het visitor center nog de Thurston Lava Tube bezocht. Dit is een makkelijke wandeling naar een 3 meter hoge en zo’n 200 meter lange, vochtige lavatunnel waar je door heen kunt lopen. Je gaat erin via een varengrot en komt er tussen de varens en het betrekkelijk jonge regenwoud weer uit.
Er zijn twee soorten lava: Pahoehoe lava, deze is vloeibaar als hij nieuw is en droogt in redelijke gladde hopen op, soms met gedraaide golfachtige bewegingen of stroperige kabelstructuren. De tweede soort aa (ah-ah) is totaal verschillend. Het is veel dikkere en langzamer bewegende lava, die hard wordt in chaotische scherpe blokken en rotsen.
Op de Kilauea Iki Trail (6,5 km) kwamen we beiden tegen. We begonnen de wandeling in een tropisch regenwoud. Eerst liepen we over de rand, de halve krater rond, met prachtige uitzichten op de bodem van de krater, zo’n 150 meter lager. Van bovenaf heb je goed zicht op alle steamvents. In het begin zag de kraterbodem er vrij vlak uit, maar in het laatste deel werd het al veel ruiger. Hoe ruig, bleek na onze afdaling in de krater.
Deze vulkaan is het laatst uitgebarsten in 1959.
Waar we de kraterbodem bereikten was het ronduit ruig. Duidelijk voorbeeld van aa-lava.
Een ruig maanlandschap met grillige vormen, diepe scheuren, scherpe rotsen.
Leuk om in die zwarte bodem her en der nieuw leven te zien. Kleine intens groene varentjes en bessenplanten die uit de scheuren omhoog komen.
De krater van de Kilauea iki is ruim een kilometer lang en na een derde ervan doorkruist te hebben kwamen we in het Pahoehoegedeelte. Een grote vlakte waar de lava rustiger, als grote tegen elkaar aan liggende koeienvlaaien, te zien is. In dit stomende landschap zijn we weer terug naar ons beginpunt gelopen. Maar natuurlijk moesten we wel weer 150 meter omhoog door het vochtig benauwde regenwoud. Daar hadden we stijgend heel wat meer last van.
Another beautiful day!
Ha-die globetrotters uit Helmond!
Wat een fantastische reis wederom! Die Vulcano-wandeling lijkt me zeer spectaculair!
Intussen maak ik ook dagelijkse heerlijke groene wandelingen in het nabijgelegen ‘Teletubbiepark’ met jullie harige spruit!
Met Brabantse groeten & een poot,
Frank & Whisky