Normaal gesproken zul je mij niet zo snel op een strand vinden. Misschien een uurtje (of twee), om even uit te waaien tijdens een lekkere strandwandeling…, of om mijn gedachten te verliezen in de golven. Bruinbakken in de zon is niet besteed aan mij.
Maar op deze vakantie heb ik het strand meer dan op welke andere wandeling gezien!
De stranden zijn hier dan ook fantastisch, zwarte, groene, rode, gele en witte stranden, als je even rond rijdt vind je ze allemaal.
Op de Big Island zijn we begonnen met een klein, maar schitterend strand op de weg naar Hilo. (op de prachtige rit die ik al eerder beschreven heb). Een strand omzoomd door palmbomen 
en met schitterende grillige lavarotsen in het azuurblauwe water waar golven in sprankelend witte splashes, variërend van prachtig tot spectaculair, stukslaan op de ruwe lava.
Na onze avonturen in Volcano National Park bezochten we het prachtige, in en in zwarte lavazandstrand van Punalu’u in het uiterste zuiden van Big Hawaï. Twee uren vlogen voorbij terwijl ik naar de capriolen keek van 8 groene zeeschildpadden die binnen 3 meter van mijn rotsje aan het foerageren waren terwijl ze meedeinden met de branding. Iets verderop lag een groen strand, gevormd door de zelfde in de lucht spattende lava. Maar door een ander koelingsproces komt er meer olivinemineralen in voor, wat de donker olijfgroene kleur veroorzaakt.
Op onze verdere tocht naar Kona, waar we vier nachten verbleven, bezochten we Pu’uhonua O Honaunua, de beste historische plaats van Hawaï, een oude gerestaureerde Hawaiiaanse nederzetting met “koninklijk paleis”, een visvijver, privé strand, een aanlegplaats voor kano’s en nog 3 andere “paleizen” omringd door afschrikwekkende beelden van goden. Een deel van de resten van woningen liggen achter de 3 meter hoge muur van gestapelde lavastenen uit de 16e eeuw.
Ook hier, in de prachtige kleine ronde baai zagen we weer een groene zeeschildpad, deze keer terwijl hij op een rots lag te zonnen. Deze met uitsterven bedreigde, grootste zeeschildpadden soort ter wereld, is de enige die dat doet. Deze schildpad wordt groen genoemd, niet naar de kleur van de algen die vaak op hun rug groeien, maar vanwege de kleur van hun vlees. Lijkt me niet zo lekker, groen vlees… Deze schildpadden kunnen wel 80 jaar oud worden en wel zo’n 200 kilo zwaar. Heel wat foto’s later zijn we doorgereden naar ons hotel in Kona.
In de dagen daarna hebben we nog een paar droomstranden bezocht. Het mooie is dat de stranden bij dure resorts ook toegankelijk zijn voor mensen die er niet verblijven. Je mag alleen geen gebruik maken van hun ligstoelen, het is echter wel toegestaan je eigen stoelen of matjes mee te nemen.
Aan de kust van het Hilton Waikoloa Resort troffen we een romantisch zeeschildpadden rendez-vous. 
Slechts vijf mijl van ons hotel lag een van de mooiste snorkelspots van het hele eiland: Kahalu’u beach. Een waar aquarium, prachtige, kleurrijke vissen en natuurlijk weer die schildpadden. Je zou niet zeggen dat ze met uitsterven bedreigd worden. Het is prachtig om met ze mee te zwemmen. Ze zijn ook absoluut niet schuw en laten zich tot binnen handbereik meedeinen met het water terwijl ze aan het eten zijn. Als ze zwemmen, bewegen ze zich met een prachtige gracieuze slag van alleen de voorpoten voort. Heel rustig en relaí. Je wordt er zelf, ondanks de opwinding van weer een ontmoeting, helemaal rustig van.
Op Oahu zijn we natuurlijk naar Hanauma Bay geweest. Deze baai is bijna perfect rond. Niet zo gek als je bedenkt dat het eigenlijk een deels ingestorte krater is, die daardoor onder water gelopen is.
Door het grote aantal bezoekers zijn de koralen ongelooflijk beschadigd, het overgrote deel is dood, maar het is er ongelooflijk rijk aan vissoorten. Tja, en het wordt saai, maar ook hier weer een paar schildpadden tegen gekomen. Van alle snorkelplekken kwamen we hier de grootste vissen tegen. Veel soorten had ik al eerder gezien, maar nergens zo groot. Kan wel een heleboel namen noemen, maar foto’s zeggen meer. 
Kniehoog in het water is al voldoende om van dit aquarium te genieten. Ook hier was het strand prachtig omzoomd met palmbomen. Maar in mijn ogen uniek: nog nergens ter wereld hebben we het strand gedeeld met…., luid kraaiende hanen. Er liepen hier een paar behoorlijk hanige exemplaren rond. Die erg opdringerig kwamen kijken of er wat te eten viel.
De tweede avond hebben we een tijdens de zonsondergang een prachtige hulashow gezien aan de superpool van het Hiltonhotel. De show werd gehouden op de rotsen die het zwembad scheidde van het prachtige strand. Schitterend!
Op Maui tenslotte hadden we de auto niet eens nodig voor een snorkelspot. Een van de beste plekken lag op nog geen 50 meter van ons appartement. Maar het blijft natuurlijk verleidelijk om bij de dure resorts rond te kijken. Zo zagen we bij het Sheraton bij black rock behalve kleine visscholen een prachtige zonsondergang en een bijpassende ceremonie. Een Hawaiiaan die, na alle fakkels in brand te hebben gestoken, een prachtige duikvlucht maakte vanaf de hoge rotsen.
De op een na laatste dag hebben we een kijkje genomen bij het duurste hotel van Maui: het Grand Wailea Resort. Hier ligt in de tropische tuinen een vijf verdiepingen tellend zwembad, verbonden door middel van watervallen, een zwem-in-bar in een grot, wildwaterbaan, hottub-grotten en zelfs een waterlift. De luxe is, zoals echt op zijn Amerikaans, van een kitscherige soort, maar wel indrukwekkend. In de parkachtige tuinen lag een idyllische trouwkapel en gezien de voorbereidingen zou er spoedig weer een groots trouwfeest gehouden worden. Op het iets noordelijker gelegen Ulua beach hebben we onze laatste snorkeltocht gehouden. Een prachtig onderwaterlandschap van grillige lavarotsen waar je tussendoor kunt zwemmen en waar grote scholen vis zich schuilhielden. Hier hebben we de laatste onderwaterfoto’s opgemaakt en genoten van een schitterende zonsondergang terwijl we lekker lui lagen op de ligstoelen van het Renaissance Wailea Beach Resort. Geen slechte afsluiting van een prachtige, relaxte vakantie.
Morgen nog eenmaal terug naar sfeervol Lahaina alvorens we ’s middags aan onze mega vlucht beginnen. Jammer, ik had het hier nog wel een tijdje uitgehouden…