We zijn net terug van de de befaamde Colca Cañón, één van de diepste canyons ter wereld. Deze canyon begint in Chivay dat op zo’n 160km van Arequipa ligt, het was een fantastische tweedaagse tour vanuit Arequipa.
Op weg naar, mijn letterlijke hoogtepunt: de pas met het uitzicht op 7 omringende vulkanen op 4910 meter, maakten we een aantal prachtige stops. Niet alleen voor de foto’s, maar ook om je geleidelijk aan de hoogte te laten wennen en je de gelegenheid te geven wat kopjes coca thee te drinken… Jawel, je leest het goed, ik ben aan de dope!
Op deze hoogten gebruiken de mensen veel cocaine in de vorm van thee, het pruimen van cocablaadjes en het eten van diverse soorten cocasnoepjes. Nu moet je wel zo’n honderd liter thee drinken om de hoeveelheid van 1 gram cocaine binnen te krijgen, dus ik zal niet zo snel verslaafd raken.
Onze eerste stop was in het nationaal park van de vicuna’s. Een vicuna is een bijzondere lamasoort.
De lama’s zijn in vier soorten onder te verdelen:
De grootste soort is de Guanaco, het is ook de zeldzaamste soort, maar die komt alleen boven de 4500 meter voor en hebben we niet gezien. Dan natuurlijk de gewone lama zoals de meeste mensen die kennen. Deze leveren grote hoeveelheden wol, maar van een grovere soort en worden ook gebruikt als lastdier. Verder de alpaca. Deze geeft minder wol, maar wel veel fijner en zachter. Het dier heeft een kortere nek en gedrongener postuur. Ze worden ook geslacht voor het vlees en dat vlees smaakt heerlijk, zoals we later op de dag tijdens de lunch gemerkt hebben.
De vicuna is veel tengerder van bouw, heeft een bruine tot zwarte snoet, geeft nog minder wol, maar wel van nog betere kwaliteit. Deze wol is dan ook schrikbarend duur. Een aantal jaren geleden werden ze met uitsterven bedreigd, maar doordat ze dus nu nationale parken gesticht hebben voor vicuna’s, groeit hun aantal weer gestaag. De Guanaco’s en Vicuna’s leven in het wild, de lama en alpaca’s meestal niet.
Op 4910m hoogte is het erg duidelijk dat de lucht ijler is, waardoor je longer harder hun best moeten doen. Bij de minste geringste inspanning sta je al te hijgen als een bejaarde. Helaas hadden we net wat zwaardere bewolking en zowaar een paar vlokjes sneeuw, zodat we niet alle zeven vulkanen konden zien.
Na onze stop ging het bergafwaarts naar Chivay alwaar we dus een heerlijke lunch in buffetstijl konden genieten.
Zelden heb ik op een reis zo lekker gegeten als in Peru. Het is geweldig hoeveel verse groenten en fruit hier gebruikt worden.
In het buffet zaten veel Peruaanse specialiteiten en streekgerechten, zodat we van alles uit konden proberen. Lamssoep met aardappel, heerlijke forelfilet, groentenballetjes, salades… en natuurlijk alpaca. Van de alpaca heb ik de filet en het gewone vlees gegeten, heerlijk gekruid.
Ons hotel lag in het kleinere plaatsje Yanque op 3628 meter!
Het heette de Tradicion Colca, en het was ook echt in traditionele stijl gebouwd, maar toch met modern comfort, heel leuk.
We waren er rond 14.30 en hadden dus nog voldoende tijd om een wandeling in de omgeving te maken. We zijn door prachtig landelijk gebied gelopen, waar we veel terugkerende kuddes met schapen, ezels, koeien en hun herders tegen kwamen.
Afzakkend naar de Colca rivier moesten we over een enge hangbrug om ons doel, de natuurlijke heetwaterbronnen van tambo te bereiken. Het was er fantastisch!
Regenwater wordt in de vulkanische aarde opgewarmd tot zo’n 80 graden Celsius. Doordat het aan de oppervlakte komt en in de baden stroomt, koelt het af naar een weldadige 38 graden. Het was heel onwerkelijk om in het heerlijke water te relaxen temidden van prachtige natuur. We hadden de baden helemaal voor ons zelf. Er was slechts een in traditionele kledij gestoken vrouw aanwezig die de baden schoon houdt en ons (jawel!) de omkleedhokjes wees. Een heerlijk relaxte afsluiting van een indrukwekkende dag.
De volgende dag al om 05.15 uur op! Ons ontbijt stond klaar en om 06.15 werden we opgehaald. Op dat vroege tijdstip stonden op het dorpsplein al prachtig geklede vrouwen met allerlei roofvogels en lamasoorten klaar, waarmee je je kon laten fotograferen. Rond de fontein toonde een groep meisjes en jongens enkele volksdansen, waaronder de huwelijksdans.
Uit respect voor de roofvogels zou je niet met ze op de foto moeten gaan, zodat het houden van deze prachtige dieren niet gestimuleerd wordt, aan de andere kant is het ook heel triest dat deze arme mensen zoveel moeite doen om een paar soles te verdienen. En de dieren zien er wel goed verzorgd uit. Dat geldt ook voor alle honden die ik hier tegenkom. Slechts een enkeling is wat mager of niet zo mooi van vacht. Dat heb ik in India, Mexico en Guatamala, Afrika toch heel anders gezien.
Daarna ging het over een hotseknotseweg in een ruk naar de Cruz del Condor. Aan deze mirador (uitzichtpunt) zie je de Colcarivier op 1200 meter diepte stromen. Aan de overzijde van de vallei ligt Mont Misti, met zijn top 3200 meter boven de Colcarivier. Vandaar dat de Arequipeniërs geloven dat de Colca Cañon de diepste ter wereld is. In werkelijkheid bevinden er zich verder stroomafwaarts diepere dalen die echter niet met de gewone transportmiddelen te bereiken zijn.
De condors lieten lang op zich wachten. Twee keer zagen we in de verte een condor opstijgen die vervolgens hoog boven ons polshoogte nam, om vervolgens weer te verdwijnen.
Ruim een half uur verder hadden we iets meer geluk en lieten twee volwassen exemplaren zich van wat dichterbij bekijken. Maar echt spectaculair was het niet. Meer dan een uur later waren de meeste bussen al weg en ook wij zaten er al in. Plots zagen we van heel dichtbij twee reusachtige condors boven de canyonrand opkomen. We hebben een sprintje uit de bus getrokken en enkele minuten van heel dichtbij van deze indrukwekkende vogels mogen genieten. Adembenemend zijn die vogels waarvan de vleugels een rijkwijdte hebben van iets meer dan 3 meter. Als zo’n vogel op een paar meter boven je hoofd scheert voel je je toch wel een klein beetje nietig…. Adios, Jacqueline