San Pedro de Atacama is een oase in de droogste woestijn ter wereld. Meetstations hebben hier nog nooit neerslag gemeten! Als hier 3mm regen per jaar valt is het al een uitzonderlijk nat jaar. Daar ziet de rest van de woestijn ook wel naar uit, maar in San Pedro hebben de bewoners de aanwezigheid van een riviertje helemaal uitgebuit en is het mooi groen. De huisjes zijn allemaal van leem gemaakt en er staat een schattig witgekalkt lemen kerkje uit de 17e eeuw. Het is een ontzettend gezellig stadje met veel winkeltjes, reisbureautjes en sfeervolle restaurantjes.
De eerste dag (15-09) hebben we wat geslenterd, het museum bezocht en heerlijke zalm gegeten.
Het leek ons verstandiger om na de vorige gebroken nacht in de bus, niet om 4.00 uur ’s ochtends te vertrekken naar ’s werelds hoogst gelegen Tatio geisers. Dan maar geen spectaculaire stoomwolken tegen een oranje en blauwe ochtendgloren lucht…
Dus lekker uitgeslapen (tot 8.30) en na een relaxed ontbijtje begonnen aan de 3 km lange wandeling naar Pukara de Quitor, een tegen een heuvel gebouwde vesting daterend uit de 12e eeuw.
De Ayllu indianen leefden hier van de landbouw. Deze mensen hadden nog nooit paarden en geweren gezien, en dus was het erg makkelijk voor de Spanjaarden om deze vesting in1540 in te nemen. Alle opperhoofden werden onthoofd (lekkere jongens, die Spanjaarden).
Het was prachtig weer en hoewel het nog maar net lente is en we op een hoogte zitten van 2438 m. is het toch zo’n 22 graden. Lopend in de zon voelt het nog veel warmer aan.
Bij de entree lag een jonge hond die natuurlijk wel even een knuffel wilde. Kennelijk genoot hij er zo van, dat hij ons als baasjes van de dag bestempelde, want ondanks de warme, vermoeiende klim tussen de ruïnes door naar boven, week hij niet van onze zijde. Hij liep een beetje mank en bij iedere stop zocht hij een verkoelend plekje in de schaduw, wat lang niet altijd aanwezig was.
Eenmaal terug bij de entree heb ik hem een groot blik met water gegeven bij de grootste plek schaduw die we konden vinden.
Wij wilden echter nog een andere heuvel beklimmen voor het schitterende uitzicht over de droge woestijn, met daarin de groene oase waarin San Pedro de Atacama ligt.
Maar onze doggie weigerde, ondanks ons aandringen, om beneden te blijven. Dus heb ik hem maar op de foto vastgelegd bij het prachtige uitzicht over een deel van de dodenvallei.
Zelfs toen we teruggingen naar San Pedro de Atacama wilde hij van geen wijken weten. Dat leverden ons een groot schuldgevoel op, want hij kon natuurlijk niet mee naar ons hotel, laat staan mee op onze excursie naar de dodenvallei en maanvallei. Maar we konden hem ook niet ruw wegjagen.
Zijn dorst kon hij lessen in de rivier waar we langs liepen, maar het was overduidelijk dat hij ook honger had. Hij was constant zoekende of hij wat eetbaars kon vinden…
Eenmaal in San Pedro liep ik snel naar een bakker voor warme empanadas. Want onze excursie zou om 15.00 uur beginnen. Terwijl Elmo alvast naar het hotel liep, volgde de hond mij naar de bakker.Kennelijk had hij wel door dat het niet gepast was om mee naar binnen te gaan. Toen ik weer buiten kwam, was hij weg…
Van de ene kant was ik opgelucht dat ik hem niet teleur hoefde te stellen, maar wel vroeg ik me af of hij misschien was weggejaagd door omstanders… en ik had hem graag nog wat lekkers toegestopt.
Kortom, ik voel nu weer wat tranen branden en een brok in mijn keel. Ik hoop dat hij genoten heeft van onze dag samen en dat hij nog veel knuffels krijgt van andere toeristen.., maar de concurrentie is groot!
De tour bracht ons eerst naar een uitzichtspunt waarvandaan je over duidelijk de enorme sculpturen kunt zien die gevormd zijn door wind en regen. Hun oorsprong ligt in meer waarvan de verschillende afzettingslagen (23 miljoen jaar oud) omhoog geduwd en gevouwen werden. Daarna werden we afgezet bij een kloof door de Valle de la Muerte.
Na de mooie wandeling door een zoutkloof waarvan de wanden uit duizenden kleine zoutblokjes en mineralen bestaat, reden we naar het natuurpark dat er inderdaad uitziet als een maanlandschap. We zien fantastische rotsformaties in rood, paars, roze en overal een dun laagje zout dat schittert in de steeds lager hangende zon. De vlaktes zijn precies metersdikke ijslagen, maar blijken uit zout te bestaan. Na een stop om gedag te zeggen aan de ‘Tres Marias’ (3 gigantische rotsen die lijken op 3 mariabeelden) rijden we verder naar een steile berg.
Deze plek blijkt het ideale punt om een fantastische zonsondergang te zien, dus ploeteren we omhoog. De omgeving is prachtig. Het lijkt wel een fantasielandschap: weinig begroeiing, overal bizarre rotspunten, ten oosten van de vallei een uitgestrekte vlakte, daarachter de Andes, die hier uit louter vulkanen blijkt te bestaan en in het licht van de ondergaande zon vuurrood oplichten. De zonsondergang is uiteindelijk niet zo spectaculair als de ansichtkaarten doen vermoeden, daarvoor is er teveel bewoling, maar desondanks genieten we met volle teugen van het fantastische zicht.
Hasta luego, Jacqueline