Het centrum van Aguas Calientes is een drukke “straat” vol gezellige winkeltjes en souvenirshops en…, een spoorlijn waar met regelmaat een dieseltrein op staat te stomen.
Als de trein stopt, is het een komen en gaan van backpackers, dagtoeristen en met koopwaar beladen Peruanen. Ons hotel lag op loopafstand aan de andere kant van de luidruchtige, wild stromende rivier.
Aangezien onze luxe Vistadome trein (met extra ramen in het dak, zodat je de grillige, soms besneeuwde toppen van de Andes goed kan bekijken) om 08.15 uur al vertrok uit Ollantaytambo, waren we om 09.45 al in Aguas Calientes.
Tijd genoeg dus voor een wandeling. Op ruim 1.5 uur lopen kun je (tegen betaling natuurlijk) een stuk privégrond op, waar je na ca. 15 min geleidelijk stijgen in dit tropische regenwoud, de waterval bereikt.
Het was niet moeilijk te vinden, we hoefden alleen maar de Inca – rails te volgen…, LETTERLIJK!!!
In Nederland zou dit absoluut niet kunnen, maar hier loopt men gewoon over de bielzen van de spoorweg, loopt tenslotte veel comfortabeler dan over de grove losse stenen ernaast.
Een spannende wandeling, niet zozeer vanwege de uitzichten, mijn ogen waren meer gericht op de onregelmatig verspreide bielzen, dan wel vanwege het feit dat er zo ongeveer iedere 15 á 20 min. een trein op je hielen zit, of je luid fluitend tegemoet komt met felle koplampen. Veel ontsnappingsruimte is er niet, dus rijzen je haren te bergen…/mee met de trein als hij je passeert. Gelukkig overkwam ons dat niet net in een van de twee tunnels waar we doorheen moesten.
De wandeling was vrij vlak, maar desalniettemin was het aardig zweten in het warme vochtige nevelwoud klimaat. De hellingen overwoekert met planten, waartussen prachtige bloemen, vrolijk fladderende oranjerood/zwarte vlinders en veel bananenbomen (en natuurlijk muggen, zijn we deze vakantie dan toch eindelijk toch nog lekgestoken).
Halverwege hebben we ons even vermaakt met geklauter over prachtige, organisch gevormde rotsblokken. Henri Moore heeft hier vast zijn inspiratie opgedaan!
Even hebben we nog overwogen om naar de heet water bronnen te gaan waraan dit dorp zijn naam dankt. Maar deze toeristische aangelegenheid haalt ’t niet bij onze hete badderpartijen in de open natuur. Dus maken we alleen gebruik van het agua caliente in onze badkamer en zijn redelijk vroeg in ons caliente bedje gedoken. Tenslotte moeten we er om 05.30 uit voor ons bezoek aan de Machu Picchu!
De ochtend was goed nevelig, de straten nat. Om 06.15 zaten we al in de bus, maar die vertrok pas toen hij vol was. Om 06.45 liepen we (zeker niet als eersten) te toegangspoort van de Machu Picchu door.
Gelukkig was het droog en werd de stad niet door de nevel aan het oog ontrokken. We werden verwelkomd door energiek rondhuppende vogeltjes op zoek naar hun ontbijt en eigenwijze lama’s die bij voorkeur met hun kont naar je toe gaan staan, terwijl ze zich zorgvuldig kwijten van hun taak: het kort houden van de Machu Picchu grasmat. Ideaal, grasmaaier, kantenknipper en bemester in één!
Kortom de eerste 1,5 vloog voorbij met het bewonderen van het verwachte, maar toch ozo verrassende en fascinerende uitzicht op de Incastad, en het geduldig wachten p de juiste pose van de lama’s.
Daarna toch maar op zoek gegaan naar de zonnetempel, het in de grot daaronder gelegen koningsgraf (waar waarschijnlijk de koninklijke mummies werden bewaard), te tempel van de condor, de tempel met de drie vensters die uitkijken op het centrale plein en natuurlijk de intihuatana. De laatste is een groot, volledig bewerkt rotsblok dat waarschijnlijk dienst deed als zonnewijzer en dat het enige overgebleven exemplaar is. De anderen zijn door de Spanjaarden verwoest omdat ze symbool waren van de zonnecultus van de Inca’s.
Wandelend door de stad valt het op dat sommige huizencomplexen veel verfijnder zijn afgewerkt dan anderen. Men neemt dan ook aan dat dat de huizen zijn van de hoogwaardigheidsbekleders en dat in het andere deel de arbeiders woonden.
Het was allemaal heel mooi, maar het mooiste blijft toch het zicht van boven af op het complex. Wat dat betreft had de familie Vizcacha (vader, moeder, jong) het nog niet zo slecht bekeken met hun standplaats op de heuvel van de steengroeve, waarvandaan je een groot deel van de stad kunt overzien.
Om 12.15, 5,5 uur na aankomst hielden wij het voor gezien en zijn we via een deel van de Incatrail weer afgedaald naar Aguas Calientes.
Tja en wat de Incarail betreft…, als conducteur/conductrice wordt er toch wel heel wat van je verwacht.
Naast het gastvrouw/heer spelen (het rondbrengen van een snack met wat te drinken) dien je ook nog te beschikken over het nodige acteertalent.
Na de stop in Ollantaytambo kregen we ineens een mysterieus muziekje te horen door de luisprekers en ineens werden we verrast door een gemaskerd man die dansend door de coupé kwam. Het bleek een traditionele dans van de Colla’s te zijn. Vervolgens kregen we…, jawel een modeshow waarin beurtelings onze gastvrouw en gastheer diverse kledingstukken van alpacawol showden als voleerd mannequin. En natuurlijk was er na de half uur durende show gelegenheid tot aankoop!
Een vermoeiende dag met een heel relaxed einde; terwijl de Vistadome Cusco binnenreed, werd er mooie, sfeervolle panfluit en gitaarmuziek gedraaid terwijl we konden genieten van het fantastische uitzicht op een verlicht Cusco.
De afdaling was heel bijzonder, de trein ging afwisselend voor en achteruitrijdend de berg af, daarbij iedere keer van spoor wisselend. Zo kregen we meerdere uitzichten te zien op de sfeervol verlichte Plaza de Armas met de prachtige kathedraal en Compania de Jesuskerk omdat we al traverserend rondom de stad naar beneden reden.
Op het station stond al een taxi klaar die ons snel naar ons hotelbed bracht.
Mmm, morgen lekker uitslapen!
Tja, dit was dan mijn laatste verslag. Zijn vandaag nog naar 4 andere Incasites geweest rondom Cusco in een prachtige landelijke omgeving. Alle 4 heel verschillend. Maar heb geen tijd meer om daar nog over uit te weiden.
Morgenvroeg vliegen we van Cusco naar Lima (hebben dan nog zeker 10 uur de tijd voor Lima, helaas… gaan misschien maar een terrasje en bioscoopje pikken), en ´s nachts om 00.30 naar Atlanta.
Hasta Luego, Jacqueline
Bye the way, behalve 2300 aardappelsoorten heb je ook een paar honderd soorten mais: