Aloha Big Hawaii (21 september)

We hebben weer een paar uur gewonnen…, we zijn om 09.21 uur vertrokken, hebben 5 uur en 7 minuten gevlogen, en zijn om 11.42 geland op The Big Island. Kortom het is hier 3 uur vroeger dan in Los Angeles.

Het was een vlucht om nooit te vergeten! Niet alleen hadden we raamplaatsen, maar er werd ook een prijsvraag gepresenteerd: we mochten raden naar de exacte, Hawaiiaanse, tijd (op de seconde nauwkeurig! ) waaropwe precies halverwege de afstand van L.A. naar Kona vlogen.
Als steun kregen we van de captain het aantal mijlen en de gebruikelijke grondsnelheid van de eerste en tweede helft. Al snel werd er om ons heen driftig gerekend, met behulp van computers en zakrekenmachientjes. Tja, ik heb simpelweg een staartdeling gemaakt (tot 6 cijfers achter de komma) en Elmo heeft de seconden in tijd omgezet. We kwamen op een vliegtijd voor de eerste helft van 2 uur 21 min. en 49 seconden. Het leek me erg sterk dat het vliegtuig dat in precies zoveel tijd zou doen (tegenwind, of wind mee, luchtzakken etc…) Mijn ervaring is dat vliegtuigen meestal iets eerder aankomen als gepland, dus besloot ik er wat tijd af te halen. 08.42.37 Leek mij een mooi tijdstip. Elmo ging voor 08.42.51. De prijsvraagformulieren werden door een stewardes opgehaald. Met zo’n 180 passagiers had ik geen illusies…

Een half uur voor de landing werd onze aandacht gevraagd voor de uitreiking van de drie prijzen. Ik kwam net van het toilet en hoorde opeens dat iemand die Jacqueline heet en op seat 32 f zat, een van de prijswinnaars was. De precieze gegevens gingen in het motorgeluid verloren. Er werden nog twee andere passagiers genoemd.

Pas toen ik weer naast Elmo zat, begreep ik dat ik de winnaar was van de grand prize. Ik zat met mijn schatting slechts 1 hele seconde verwijderd van het exacte tijdstip: 08.42.38! Dat is toch te idioot voor woorden… En mijn prijs: een giftbox met drie blikjes dry roasted macademianoten. Iets waar Elmo aardig meesmuilend over deed, maar wat bij aankomt bij de luchthavenwinkels toch maar liefst een waarde vertegenwoordigde van 18.49 dollar! De prijs werd me, nog net voor de landing, met de felicitaties overhandigd door de stewardess. De tweede en derde prijswinnaars kregen een giftcertificate die ze ergens in konden wisselen voor een zakje gechocolateerde macademianoten.

Die middag zijn we op ons gemakje naar Waimea gereden en hebben onderweg al ons eerste wandelingetje gemaakt over de Petroglyph trail. Een wandeling door lavarotsen waar duizenden petrogliefen in uitgekerft zijn, variërend van een paar decennia tot meer dan 1000 jaar oud.

Een ding is zeker, het weer verschilt hemelsbreed van dat in Californie. Het is hier iets meer dan 30 graden, met een ontzettend hoge luchtvochtigheidsgraad! Peentjes zweten dus!

Zelfs de vlakke wandeling langs de abstracte en figuratieve petrogliefen kost ons heel wat kruim. In tegenstelling tot in Californie,  voel je hier ook dat je veel vocht verliest.

Gelukkig slapen we de eerste nacht op bijna 1000 meter hoogte. Dat is wat koeler.