Vandaag naar de hoogst gelegen weg van Sequoia en Kings Canyon N.P. gereden.
Deze weg komt hemelsbreed gezien, uit tegenover Lone Pine.
Het is slechts 25 mijl rijden, maar vanwege de conditie van de weg (smal, slecht wegdek en ook nog eens enorm bochtenrijk: 598 bochten in 40 kilometer !!!) doe je er dus 1,5 uur over.
En het is alles wat ze er van zeggen! Zowat om de 20 meter heb je een onoverzichtelijke bocht.
Onze gemiddelde snelheid ligt op 15 mijl (zo’n25 km) per uur!
Maar de rit is wel mooi, als je tijd hebt om te kijken. En dat heb ik, Ik rijd deze keer niet.
Het doel is de eagle/mosquito Parking. Vandaar uit heb je drie trails, waarvan de trail naar de Eagle Lake de mooiste is. Deze wandeling is niet lang, 7mijl/ 11,2 km , maar heeft wel een hoogteverschil van 725 meter. .
De trail start in een vallei op 7830 feet/ zo’n 2380 meter hoogte met een gestaag stijgende mijl langs een berghelling met uitzicht op een prachtige, in het sappige groen kronkelende beek. Na het oversteken van een watervalletje wordt het echter flink steiler. Met korte steile haarspeldbochten werken we ons door een bos omhoog. Het ruikt fantastisch lekker en gelukkig ligt de temperatuur net onder de 20 graden, zodat we lekker stoom af kunnen blazen.
Zodra we door het bos heen zijn komen we op een groene vlakte waar we weer wat op adem kunnen komen. We zitten al een aardig stuk hoger en hebben mooie uitzichten op hoge toppen die we daarstraks niet konden zien. Wat deze wandeling zo anders maakt dan die aan de andere kant van deze bergketen, zijn de kleuren in de bergen. Niet voor niets trokken tijdens de goldrush van 1849 duizenden mensen hier de bergen in op zoek naar geluk. Hoewel de bergen hier ook hoofdzakelijk van graniet zijn, zie je veel roestrode gekleurde stukken berg, wit marmer en zwart geërodeerde steen.
In het gestaag stijgende stuk door open bos- en beeklandschap ontmoeten we een yellow bellied marmot. Aanvankelijk heel schuw, bleef hij in zijn holletje tussen boomafval zitten en zagen we alleen zijn nieuwsgierige neus en ogen af en toe boven het hout uitkomen.
Maar na geduldig wachten van onze zijde hebben we hem toch maar wat aangemoedigd. Door ons vleiende gepraat liet hij zich vermurwen en toonde hij zich uiteindelijk helemaal.
Kennelijk zien we er toch niet zo gevaarlijk uit. Hierna ging het al snel weer steiler en kwamen we bij een helling vol enorme granietrotsen. Alsof er een lawine van steen naar beneden gekomen was.
Het pad hier volgen was behoorlijk vermoeiend. We hebben ons in het zweet gewerkt. Maar gelukkig was het einddoel niet ver meer… Eagle lake, liggend in een komvormig dal op ruim 3100 meterAan onze kant nog wat begroeiing, aan drie andere zijden alleen maar kaal graniet en wat sneeuw. Aan de kant waar we vandaan kwamen een prachtig uitzicht op ver weg gelegen toppen. De waterkant donkerbruin, je kunt daardoor duidelijk zien hoe ver het waterpeil gezakt is in deze op één na warmste Amerikaanse zomer.
In het water een paar giga granieten blokken. Tja, een foto kan beter beschrijven hoe mooi dit bergmeer is, en dat geeft slechts een deel van de pracht weer. Ik vrees dat jullie zelf zullen moeten komen kijken!
hoogte, zover ik me kan herinneren het mooiste bergmeer dat ik ooit gezien heb!