17 september
Tijdens onze reisdag van de oostkant van de High Sierra naar de westkant hadden we al even kennis gemaakt met deze giganten der aarden, tijdens een wandeling over de trail van de “100 giants”.
Nu, een dag later gaat het echt gebeuren. We gaan naar Sequoia National Park. We waren wederom vroeg op weg.
In dit park hebben we natuurlijk eerst het visitor center en het Giant Forest Museum bekeken. We kregen van een ranger een leerzaam praatje over de (honderden) zwarte beren in het park.
Vervolgens hebben we een van de kleine trails gedaan om alvast warm te lopen voor de ontmoeting met dé boom van het park: de General Sherman boom.
Het is niet de hoogste boom, nog de dikste, maar qua volume wel de grootste boom op deze wereld. Zijn leeftijd wordt geschat op ergens tussen de 2200 en 2700 jaar! Deze boom is bijna 100 meter hoog en heeft een omtrek van maar liefst 32 meter!!! Vervolgens hebben we nog een deel van de trail gelopen door het Giant Forest. Hier kom je nog langs meer van dergelijke gigantische bomen. De meeste zijn in meer of mindere mate door brand aangetast, maar bosbranden zijn juist essentieel voor de voortplanting van deze enorme bomen. Het zorgt ervoor dat concurerende begroeiing verdwijnt zodat de boom meer lucht krijgt. Bovendien is de zo vruchtbaar geworden aarde prima voor het nageslacht!
Na een heerlijk relaxte picnic naar het hoogste punt van het park gereden en in het visitorcenter aldaar een prachtige film bekeken over de beren in het park. Het was al te laat voor de trail naar de Tokopah falls. Dus zijn we wat andere bijzondere punten van het park gaan bezoeken. Zoals tunneltree. Bij deze “attractie” konden we met de auto door een omgevallen Sequoia boom rijden ……. leuk voor de foto.
Ons laatste bezoek was een wandeling naar Moro Rock (hoogte 2050 meter). Langs deze 91 meter hoge rots is een 400 meter lange trap naar de top aangebracht.Deze trap leid naar een schitterend uitzicht over het park. Zeker in dit licht, we waren er rond een uur of zes. De castelrocks waren warm verlicht en we keken uit over een prachtig coulissenlandschap van in diffuus tegenlicht verdwijnende bergen.
Op de terugweg werd mijn grootste wens vervuld: een BEER!!!!. Ik was de hele dag al op zoek geweest, maar nu zagen we er eindelijk een. Het was in de buurt van een picnicplaats. Een niet al te fors uitgevallen exemplaar was waarschijnlijk op zoek naar een makkelijke hap. Maar de belangstelling van ons (we waren met een tiental mensen) kon hij niet echt op prijs stellen. We hebben geprobeerd hem te achtervolgen, maar uiteindelijk verdween hij schielijk de bosjes in.