Alvorens mijn verhaal te beginnen, wil ik iedereen bedanken voor de reacties. Ankie, de foto´s zijn inderdaad zelf gemaakt, maar jullie krijgen natuurlijk alleen de mooiste te zien!
Het was weer een vroege start voor deze tour. Om 6.15 uur opgestaan omdat we tussen 07.00 uur en 07.30 uur opgehaald zouden worden. Gelukkig wisten we onze hotelgastheer te overtuigen dat we toch echt wel een ontbijtje op prijs zouden stellen. De keukenprinses werd daartoe een half uur eerder uit haar bed getrommeld, zodat ze om 6.45 uur ons ontbijt stond klaar te maken.
Een beetje gejaagd werkten we onze geroosterde broodjes met smeerkaas, thee en een vruchtensapje naar binnen, om vervolgens tot 7.45 uur te wachten op ons tourbusje. Als we dat hadden geweten…!
Vanuit Arica reden we terug richting Peru, om vervolgens een afslag te nemen naar de Lluta vallei. Een groene sappige oase, waar alfalfa, maïs, aardappelen en sinaasappels verbouwd worden tussen de hoog oprijzende kale, gladde bergwanden.
Op een aantal plaatsen zagen we, hoog tegen de bergwand, groepen geoglyfen van o.a. Llama karavanen en mensen, uit de pre-inca tijd. Het weer was nog net zo grijs en nevelig als toen we aankwamen.
Na een stop in het dorpje Poconchile waar we een kerkje uit 1580 bezochten, reden we zigzaggend omhoog.
Onze chauffeur had veel te vertellen, helaas alleen in het Spaans. Gelukkig bestond ons reisgezelschap uit een groep aardige Zuid Chilenen, de hier in Arica een congres bijwoonden over Agrarische onderzoeksprojecten, die nu een dagje vrij hadden. Een aantal van hen, sprak Engels en gaven ons zo nu en dan een vertaling.
Naarmate we hoger kwamen werd het helderder en ineens reden we boven de wolken, in de stralende zon.
Het landschap werd ruiger, maar was nog steeds gortdroog.
Een stuk verder kwamen we door een sterk magnetisch gebied. Een demonstratie van de buschauffeur overtuigde…, terwijl hij de versnelling in zijn vrij gezet had, werd de bus op wonderlijke wijze, achteruit, tegen de helling op, omhoog gezogen in een vaartje van zo’n 20 km per uur. Aangezien dat de richting van Arica was, trapte de chauffeur toch maar op zijn rem.
In dit gebied groeide ook de metershoge Candelabra-cactussen, die maar een centimeter per jaar groeien.
Onze volgende stop was op zo’n 3000 meter hoogte, waar een ruïne van de pre-Inca beschaving te zien was en waar we verrast werden door een vijftal condors, waarvan twee jonge bruine exemplaren, nieuwsgierig meerdere keren laag over ons heen zweefden. Heel indrukwekkend!
Het landschap werd geleidelijk weer groener. Op deze hoogte kwamen we veel kuddes Llama’s, Alpaca’s en Vicuna’s tegen. En gelukkig kregen we ruimschoots de tijd om te fotograferen, mijn camera draaide overuren, een gevecht met scherpe zon- en schaduwvlekken, om een mooie serie portretten te maken.
En natuurlijk stopten we bij de grote rotsen waar vizcacha’s zich opwarmen in de zon. Deze grote andeskonijnen, die zich net als kangoeroes voortbewegen en ook een buidel hebben, zijn nogal schuw.
We hebben ze dus vanuit de bus gefotografeerd.
Inmiddels waren we de 4000 meter hoogte al gepasseerd en werd het landschap meer en meer gedomineerd door indrukwekkende besneeuwde vulkanen. Na een stop bij het Cotocotanimeer reden we door naar ons uiteindelijke doel: het op 4660 meter hoogte gelegen Chungarameer.
De fabelachtige schoonheid van dit meer met de weerspiegeling van de 6330 m hoge Parinacotavulkaan en de 6250 m hoge Pomerape vulkaan valt met geen pen te beschrijven… tel daarbij op een groep Vicuna’s op enkele meters afstand, de grote waterhoenen dobberend op het meer en een stuk verder een stel roze flamingo’s….
Na bijna een uur fotograferen en genieten maakten we ons op voor de terugreis, waarbij we het Aymara dorpje Parinacota (4450 m) bezochten. Bij de laatste volkstelling telde het dorp 50 huizen en slechts 15 mensen. De meeste huizen worden alleen tijdens feesten door hun eigenaren bezocht.
Onze allerlaatste stop was in Putre (3600 m) waar we rond 18.00 uur onze lunch! kregen, waarna onze chauffeur ons in het donker, 160 km bergafwaarts veilig terug naar Arica bracht.
Een vermoeiende, maar onvergetelijke tocht!
Hasta luego, Jacqueline