Op alle Hawaiiaanse eilanden geld over het algemeen dat de noord- en oostkant erg regenachtig zijn (daar vind je ook alle regenwouden) en de west- en zuidkant zijn over het algemeen zonnig en droog.
De weervoorspellingen voor de komende dagen zagen er dan ook niet goed uit, maarja, daar hadden we al op gerekend.
We zijn vroeg gestart voor onze rit van Kamuela naar Volcano. Het totale stuk bedraagt maar zo’n 100 mijl, maar er staat ons van alles te wachten volgens de “101 things to do guide”.
Bij vertrek schijnt de zon! En dus zien we, rijdend langs de hoogste vulkaan van Hawaï, de Mauna Kea (13.796 ft.), bovenop de top de 13 witte bolvormige gebouwen van ’s werelds grootste astrologische observatorium, waar gigantische telescopen staan van astrologen uit de hele wereld. Sterker nog, één van die 13 telescopen is van Nederland!
Maar wij zijn op weg naar de oostkust. Onze eerste stop: het uitzicht over de Waipo Valley, valt me wat tegen. Maar de aanblik van de eerste wilde “birds of paradise” ofwel strelitzia’s en de met rijpe guaves gevulde bomen maken veel goed.
Tot nu toe reden we in een ranchachtig landschap, tot 1996 werd hier voornamelijk suikerriet verbouwd. Nu maakt dat steeds meer plaats voor koffie- en macademianootplantages. Een goede ruil lijkt mij.
Het plaatse Honokaa heeft nog de typische sfeer van weleer, met houten huizen met oude gerestaureerde gevels en een oud houten theater in pasteltinten.
De oostkust is ruig en er zijn maar weinig plaatsen waar je af kunt dalen naar de zee. Het plaatsje Kalehua waar dat wel kan, is al eens half weggevaagd door een tsunami. Nu heeft men die huizen maar wat hoger op de berg gebouwd.
Het is nog steeds schitterend weer als wij onze auto parkeren en de eerste foto’s maken van de enorme splashes veroorzaakt door het breken van de golven op de lavarotsen in zee.
Op weg naar Hilo komen we langs verschillende botanische tuinen, maar eerlijk gezegd hebben we niet zo de behoefte om er naar toe te gaan.
Deze hele kustweg lijkt wel een grote botanische tuin. Zeker als we de wandeling naar de Akakafalls lopen, staan we om de haverklap stil om weer andere prachtige, kleurige bloemen te bewonderen.
Het is net of ik terug ben in de jaren 70. Alle huiskamerplanten uit die tijd vind je hier in het wild terug. Alleen dan huizenhoog! We lopen door een dichte tropische jungle vol met druipende varens, dichte bamboebossen en prachtige bloemen in alle mogelijke kleuren. De watervallen zelf liggen ook prachtig. De Akaka stort vanaf 442 ft. voluit in een groot bassin.
De weergoden zijn ons nog steeds gunstig gezind. Dus ook hier op Hawaï kunnen ze het weer niet goed voorspellen. De zon schijnt volop!
In het buitengebied van Hilo bezoeken we onze vierde waterval op deze route: de Rainbowfalls. Door gebrek aan de gebruikelijke mist, ontbreekt de regenboog, maar dat maakt deze 80 ft. waterval die over een grote grot uitstort om vervolgens ook in een lagergelegen poel uit te komen, niet minder prachtig.
In Hilo bekijken we de prachtige openbare Japanse tuin waar ik de eerste Indian mongooses zie rond scharrelen en doen we de inkopen voor de volgende dagen in Volcano.
En dan, eindelijk, als we in het donker bij ons bungalowtje zijn aangekomen, valt er een bui.
Maar deze dag kan niet meer stuk!