Tweetie op reis

Normaal gesproken zul je mij niet zo snel op een strand vinden. Misschien een uurtje (of twee), om even uit te waaien tijdens een lekkere strandwandeling…, of om mijn gedachten te verliezen in de golven. Bruinbakken in de zon is niet besteed aan mij.

Maar op deze vakantie heb ik het strand meer dan op welke andere wandeling gezien!
De stranden zijn hier dan ook fantastisch, zwarte, groene, rode, gele en witte stranden, als je even rond rijdt vind je ze allemaal.

Op de Big Island zijn we begonnen met een klein, maar schitterend strand op de weg naar Hilo. (op de prachtige rit die ik al eerder beschreven heb). Een strand omzoomd door palmbomen en met schitterende grillige lavarotsen in het azuurblauwe water waar golven in sprankelend witte splashes, variërend van prachtig tot spectaculair, stukslaan op de ruwe lava.

Na onze avonturen in Volcano National Park bezochten we het prachtige, in en in zwarte lavazandstrand van Punalu’u in het uiterste zuiden van Big Hawaï. Twee uren vlogen voorbij terwijl ik naar de capriolen keek van 8 groene zeeschildpadden die binnen 3 meter van mijn rotsje aan het foerageren waren terwijl ze meedeinden met de branding. Iets verderop lag een groen strand, gevormd door de zelfde in de lucht spattende lava. Maar door een ander koelingsproces komt er meer olivinemineralen in voor, wat de donker olijfgroene kleur veroorzaakt.

 Op onze verdere tocht naar Kona, waar we vier nachten verbleven, bezochten we Pu’uhonua O Honaunua, de beste historische plaats van Hawaï, een oude gerestaureerde Hawaiiaanse nederzetting met “koninklijk paleis”, een visvijver, privé strand, een aanlegplaats voor kano’s  en nog 3 andere “paleizen” omringd door afschrikwekkende beelden van goden. Een deel van de resten van woningen liggen achter de 3 meter hoge muur van gestapelde lavastenen uit de 16^e eeuw.

Ook hier, in de prachtige kleine ronde baai zagen we weer een groene zeeschildpad, deze keer terwijl hij op een rots lag te zonnen. Deze met uitsterven bedreigde, grootste zeeschildpadden soort ter wereld, is de enige die dat doet. Deze schildpad wordt groen genoemd, niet naar de kleur van de algen die vaak op hun rug groeien, maar vanwege de kleur van hun vlees. Lijkt me niet zo lekker, groen vlees… Deze schildpadden kunnen wel 80 jaar oud worden en wel zo’n 200 kilo zwaar. Heel wat foto’s later zijn we doorgereden naar ons hotel in Kona.

In de dagen daarna hebben we nog een paar droomstranden bezocht. Het mooie is dat de stranden bij dure resorts ook toegankelijk zijn voor mensen die er niet verblijven. Je mag alleen geen gebruik maken van hun ligstoelen, het is echter wel toegestaan je eigen stoelen of matjes mee te nemen.

Aan de kust van het Hilton Waikoloa Resort troffen we een romantisch zeeschildpadden rendez-vous. Slechts vijf mijl van ons hotel lag een van de mooiste snorkelspots van het hele eiland: Kahalu’u beach. Een waar aquarium, prachtige, kleurrijke vissen en natuurlijk weer die schildpadden. Je zou niet zeggen dat ze met uitsterven bedreigd worden. Het is prachtig om met ze mee te zwemmen. Ze zijn ook absoluut niet schuw en laten zich tot binnen handbereik meedeinen met het water terwijl ze aan het eten zijn. Als ze zwemmen, bewegen ze zich met een prachtige gracieuze slag van alleen de voorpoten voort. Heel rustig en relaí. Je wordt er zelf, ondanks de opwinding van weer een ontmoeting, helemaal rustig van.

Op Oahu zijn we natuurlijk naar Hanauma Bay geweest. Deze baai is bijna perfect rond. Niet zo gek als je bedenkt dat het eigenlijk een deels ingestorte krater is, die daardoor onder water gelopen is.

Door het grote aantal bezoekers zijn de koralen ongelooflijk beschadigd, het overgrote deel is dood, maar het is er ongelooflijk rijk aan vissoorten. Tja, en het wordt saai, maar ook hier weer een paar schildpadden tegen gekomen. Van alle snorkelplekken kwamen we hier de grootste vissen tegen. Veel soorten had ik al eerder gezien, maar nergens zo groot. Kan wel een heleboel namen noemen, maar foto’s zeggen meer.  Kniehoog in het water is al voldoende om van dit aquarium te genieten. Ook hier was het strand prachtig omzoomd met palmbomen. Maar in mijn ogen uniek: nog nergens ter wereld hebben we het strand gedeeld met…., luid kraaiende hanen. Er liepen hier een paar behoorlijk hanige exemplaren rond. Die erg opdringerig kwamen kijken of er wat te eten viel.

De tweede avond hebben we een tijdens de zonsondergang een prachtige hulashow gezien aan de superpool van het Hiltonhotel. De show werd gehouden op de rotsen die het zwembad scheidde van het prachtige strand. Schitterend!

Op Maui tenslotte hadden we de auto niet eens nodig voor een snorkelspot. Een van de beste plekken lag op nog geen 50 meter van ons appartement. Maar het blijft natuurlijk verleidelijk om bij de dure resorts rond te kijken. Zo zagen we bij het Sheraton bij black rock behalve kleine visscholen een prachtige zonsondergang en een bijpassende ceremonie. Een Hawaiiaan die, na alle fakkels in brand te hebben gestoken, een prachtige duikvlucht maakte vanaf de hoge rotsen.

De op een na laatste dag hebben we een kijkje genomen bij het duurste hotel van Maui: het Grand Wailea Resort. Hier ligt in de tropische tuinen een vijf verdiepingen tellend zwembad, verbonden door middel van watervallen, een zwem-in-bar in een grot, wildwaterbaan, hottub-grotten en zelfs een waterlift. De luxe is, zoals echt op zijn Amerikaans, van een kitscherige soort, maar wel indrukwekkend. In de parkachtige tuinen lag een idyllische trouwkapel en gezien de voorbereidingen zou er spoedig weer een groots trouwfeest gehouden worden. Op het iets noordelijker gelegen Ulua beach hebben we onze laatste snorkeltocht gehouden. Een prachtig onderwaterlandschap van grillige lavarotsen waar je tussendoor kunt zwemmen en waar grote scholen vis zich schuilhielden. Hier hebben we de laatste onderwaterfoto’s opgemaakt en genoten van een schitterende zonsondergang terwijl we lekker lui lagen op de ligstoelen van het Renaissance Wailea Beach Resort. Geen slechte afsluiting van een prachtige, relaxte vakantie.

Morgen nog eenmaal terug naar sfeervol Lahaina alvorens we ’s middags aan onze mega vlucht beginnen. Jammer, ik had het hier nog wel een tijdje uitgehouden…

Vannacht om 03.00 uur opgestaan. Om 03.35 zaten we in de auto. Doel van deze rit: de zon op zien komen vanaf de top van mount Haleakala. Haleakala is 3.055 meter hoog, en gemeten vanaf de zeebodem heeft deze krater zelfs een hoogte van 8.534 meter. Het is de grootste ‘slapende’ vulkaan op aarde, met voor het laatst een eruptie omstreeks 1790.

Tijdens de rit van het laag gelegen Kihei naar de Haleakala Summit Area, stijgen we over een afstand van ongeveer 60 kilometer van zeeniveau tot ruim 3.000 meter hoogte (hiermee is dit een van de snelst stijgende wegen ter wereld). Zelfs op heldere dagen is de kans groot dat je op gegeven moment de wolken inrijdt, meestal tussen 1.200 meter en 2.400 meter hoogte. Vannacht hebben we daar wonder boven wonder geen last van. Het is zo helder dat we zelfs even uitstappen om van het prachtige uitzicht te genieten. We zien Kihei liggen en aan de andere kant van het eiland Kahului met in de haven een als een kerstboom verlicht cruiseschip. Op 2.054 meter hoogte rijden we het park binnen. Daar zit zelfs op dit moment een parkranger om entreegeld in ontvangst te nemen.

Boven aangekomen (rond 05.00 uur) zijn we dan ook niet de enige. Een kleine honderdvijftig mensen staan de zon op te wachten. Zeker de helft is hier via een reisbureau dat begeleide fietstochten van de top naar beneden begeleidt. Fietsen worden alvast uitgeladen en iedereen krijgt een helm. Na zonsopgang gaan deze mensen al remmend weer zo’n 3000 meter naar beneden.
Wij drinken lekker eerst een kop thee alvorens we in dikke trui en jas de kou in duiken. Rond 05.45 begint het spektakel al. De lucht kleurt al in prachtig geel en oranje, langzaam maar zeker aangevuld door blauw. We hebben geluk dat er bewolking in de lucht boven ons zit. Dit maakt de zonsopgang fantastisch mooi. Pas om 06.19 komt de zon echt op. Dan gaat het ook in een ras tempo. Al snel is de zon te verblindend om foto’s te maken die niet vol met lichtvlekken zitten. Het was een fantastisch schouwspel!

Maar dit is nog niet het eind van ons programma. De mooiste wandeling die je kunt maken is de sliding sands trail: een afdaling van 3200 ft./bijna 1000 meter, naar de bodem van deze enorme krater. Je wandelt dan door een deel van de krater, een enorm gevarieerde tocht, om vervolgens zo’n 1400 ft./450 meter te stijgen om de krater weer uit te komen. Het is een wandeling van 11.2 mijl (ruim 18 kilometer).
Na de zonsopgang bezoeken we eerst het visitor center (is al om 06.30 geopend). Dan, na nog wat mooie wolkenfoto’s en de fotojacht op een prachtige vogel (chuckar) rijden we met de auto naar de veel lager gelegen parkeerplaats van de Halemau’u trailhead. We parkeren daar de auto en lopen naar de liftplaats.
De 18 km is namelijk geen rondwandeling. Om niet helemaal terug te hoeven lopen naar ons beginpunt dat veel hoger ligt liften we vanuit het eindpunt van de wandeling, naar het beginpunt.
Op de liftplek hebben we zicht op de ver onder ons gelegen toegangspoort van het park. Het duurt even voordat we auto’s naar boven zien rijden. Maar weer hebben we ongelooflijke mazzel. De eerste de beste auto neemt ons mee. Het is een luxe pick-uptruck. We mogen in de achterbak als we beloven niet op de “wings” te gaan zitten. Het wordt ons zelfs zeer aangenaam gemaakt. We krijgen de “wings” als kussens in de rug om lekker tegen aan te leunen. Het zijn drie enorm grote zakken gevuld met enorme parapente’s. Deze mensen gebruiken de ruim 3000 meter hoogte voor hun pleziertochtje in de lucht! Het uitzicht vanuit de laadbak is bijzonder mooi en we worden keurig netjes op onze beginplek afgeleverd.

Om 08.15 starten we onze wandeling op de rand van de krater. Deze krater, caldera genoemd (krater groter dan 1500m doorsnee) is immens groot: 12 kilometer lang en 4 kilometer breed. Hoewel de vulkaan al twee eeuwen geen lava meer heeft uitgestoten, wordt deze vulkaan nog altijd beschouwd als actief. Daarom staan op de rand van de caldera een groot aantal onderzoekstations, Science City genoemd, die de activiteit van de vulkaan nauwlettend in de gaten houden. In deze koepels bevinden zich telescopen radar- en meetapparatuur.

Het is bekend dat de bemanning van verschillen Appolo vluchten hun expeditie naar de maan hier hebben ‘voorbereid’. Maar ook dat het een belangrijke locatie vormt als onderdeel van het Star Wars programma, ook wel het Strategic Defense Initiative (SDI) genoemd. Binnen het Star Wars programma wordt deze apparatuur o.a. gebruikt voor het bewaken van de verschillende rondcirkelende satellieten, maar ook voor het observeren van brokstukken meteoriet en andere ruimtedeeltjes.

Het eerste deel van de afdaling is makkelijk. We lopen via lange haarspeldbochten naar beneden door mul lavazand (moet er niet aan denken dat je zo naar boven moet, erg vermoeiend als je in het zand wegzakt). Het uitzicht is fantastisch!!!  Ik heb nog nooit zo’n mooie krater gezien. Het is inderdaad een groot maanlandschap. We hebben zicht op verschillende cindercones: een soort kleine vulkanen in een grote vulkaan. Ze ontstaan als lava in de lucht afkoelt en uiteenvalt rondom een spuitgat van de vulkaan. De grootste cindercone die we zien, de Pu’u o Maui, is vanaf de kratervloer gemeten zo’n 200 meter hoog! De kleuren zijn prachtig in dit landschap: zilvergrijze strepen en deels groene kraterwanden in zwarte lava. Cindercones variërend in bruin, rood en oker. Een prachtig blauwe lucht en het wit van langzaam binnen drijvende slierten wolk. Mijn fototoestel draait overuren. Liever teveel dan te weinig, ik kom hier namelijk niet meer terug…

     Als de afdaling ten einde lijkt, komen we schitterende zilverkleurige planten tegen. Dit is de Silversword plant, die alleen hier op Haleakala groeit. De plant bloeit pas na 5 tot 20 jaar en bloeit dan van juni tot oktober om vervolgens te sterven. We zien verschillende uitgebloeide planten en hebben ook het geluk om een nog te ontluiken bloem te zien en een bijna uitgebloeid exemplaar. Ik vind de bloem wel indrukwekkend, maar niet echt mooi. Het is een toorts van bruinpaarse bloemen. Sommige exemplaren zijn meer dan een meter hoog.

Maar de afdaling was nog niet ten einde. Het volgende deel geeft ons weinig de kans om om ons heen te kijken. Het pad gaat over een hobbelige harde ondergrond die vol ligt met keien. Je moet met iedere stap goed uitkijken dat je niet uitglijdt of omzwikt. Dit is een behoorlijke aanslag op mijn knieën en enkels. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Maar eindelijk zijn we op de bodem. Vandaar begint een tocht door een ruig en surrealistisch landschap van grillige lavasculpturen. Geleidelijk aan stijgen we tot we echt even pittig moeten stijgen tegen de wand van een cindercone. Ook hier sieren de prachtig zilverkleurige silverswords de zwarte asheuvel. Ondanks de temperatuur van zo’n 15 a 16 graden is het aardig zweten.

Maar we worden voortdurend beloond met prachtige uitzichten. Ik had niet zoveel variatie in deze kratertocht verwacht. We maken nog een kleine omweg door tegen de klok in om een enorme cindercone (de Halali’i Cone) heen te lopen.  Daardoor komen we in een erg mooi gebied met rechts van het pad helder gekleurde heuvels die bekend staan als Pele’s Paint Pot. Pele is de godin van het vuur/de vulkaan. Ook zien we hier de Kawilinau, 32 meter diep spuitgat van de vulkaan. Hier hebben de lavaspetters prachtig kleuren achtergelaten en werd een deel van het gat geel door de zwaveldampen.

Wederom komen we weer door een gebied met veel zilverzwaarden. Blijkbaar waren we nog niet op het laagste punt, want we dalen weer over een vervelend pad af en komen in een totaal andere wereld. De lava is hier sterk begroeid met alpiene planten. En ook de kraterwand is hier heel grillig en groen.
Uiteindelijk lopen we zelfs door hoge graslanden alvorens we aan onze klim omhoog beginnen.

Het weer is inmiddels ook aardig veranderd. Grote wolken drijven ons tegemoet en belemmeren het (beschreven) uitzicht over de Keanevallei. De zon heeft ons in de steek gelaten als we aan de beklimming beginnen. Niet dat we dat erg vinden…, we hebben het al snel warm genoeg!  Als we een heel stuk hoger zijn veranderd de begroeiing in een soort jungle met prachtig grote varens.

De laatste paar honderd meter hebben we zelfs lichte regen. Eerlijk is eerlijk, ik voel mijn benen en knieën aardig. Ik ben aardig moe, maar het was een fantastisch mooie tocht.

Op de parkeerplaats worden we opgewacht door twee néné koppels. De met uitsterven bedreigde ganzensoort die alleen op Hawaï voorkomt. Het kost me niet veel moeite om mooie foto’s van ze te maken. Ze komen aardig dichtbij in de hoop op een lekker hapje.

Maarja “a fed néné is a dead néné”. Dus met deze waarschuwing in gedachte bedwing ik mijn neiging om ze voor de foto’s te belonen.

Hawaii, de Big Island, is het jongste eiland van de Hawaiiaanse archipel. Dit eiland groeit nog jaarlijks. Het eiland is gevormd door de vijf vulkanen die erop te vinden zijn:

Mouna Kea 13.796 ft.; Mauna Loa, 13.679; Hualalai, 8.275 deze ligt bij Kailua Kona waar we de laatste 4 nachten verblijven. Dan heb je nog de kleine Kohala, maar de hoofdattractie van het park is de Kilauea vulkaan. Dit is een van de meest actieve vulkanen op aarde. Sinds 3 januari 1983 is vloeit er dagelijks lava uit deze vulkaan, al dan niet gepaard gaande met erupties.

Daarmee heeft de vulkaan al heel wat schade aangericht, dorpen verwoest en de weg langs de zuidkust overspoeld. Toch word hij als redelijk ongevaarlijk beschouwd, omdat de erupties relatief rustig zijn. En dus is het mogelijk dat bezoekers van de vulkaan tot zeer dicht bij de lava kunnen komen.

En wij hebben weer eens ongelooflijke mazzel. Want een van de hoogtepunten schijnt te zijn dat je de lava in zee kunt zien stromen. Dat gebeurt lang niet altijd. Doordat de lava met 2.100 graden fahrenheit de zee in druipt, explodeert het zeewater tot stoom en worden gesmolten lava en rotsen de lucht in geschoten. Het mooist is dit tegen zonsondergang, wanneer de stoom roze tot rood kleurt tegen de zwarte lucht.

En aangezien het weer nog steeds zeldzaam droog en prachtig is, besluiten we deze kans niet onbenut te laten. Er wordt ons aangeraden om rond 16.30 aan deze wandeling te beginnen.

Je kunt de auto een mijl voor de plek waar de weg overspoeld is met bergen gestolde lava, parkeren. De totale “wandeling” is zo’n 3.5 mijl naar het laatst toegestane uitzichtspunt.

De eerste mijl gaat ondanks de vochtige hitte vrij vlot, maar dan begint het lavastuk. Je moet voortdurend kijken waar je je voeten neerzet. De lava is soms gestold in kolkende en cirkelende stroperige stroken, dan weer vol met scherpe grillige punten, afgewisseld met diepe spleten en scheuren. Aardig wat klim en klauterwerk dus. Het eerste stuk wordt nog aangegeven met gele reflecterende wegmarkeringen. Maar na weer een mijl begint het echte werk. Vanaf daar staan er tot aan het eindpunt 6 bakens in het onwaarschijnlijke lavalandschap. Die moet je zien te volgen, wat niet meevalt omdat je ze regelmatig kwijt bent terwijl je aan het stijgen en dalen bent. De zon is inmiddels al aardig gezakt, dus de temperatuur ook. Toch is het aardig zweten. Je hebt nauwelijks de kans om om je heen te kijken.

Na bijna anderhalf uur klauterwerk zijn we eindelijk bij de gevarenzone, we zijn niet de enige. Het is al aardig schemerig. Al die tijd hadden we al de enorme stoomwolken in de lucht gezien, maar nu zien we dan eindelijk ook daadwerkelijk de brandend rode lavastromen, die in de schemer de stoomwolken roze kleuren, in zee druipen.

Zeker zo’n vijftig andere nieuwsgierigen hadden deze barre tocht ervoor over. En zoals gewoonlijk houden de meesten zich niet aan de regels. Velen zijn onder de waarschuwingskoorden doorgekropen om van nog veel dichterbij de lava te bekijken. Het moet daar aardig heet zijn. Zo nu en dan veroorzaakt de gloeiendhete lava inderdaad een fontein van rondschietend gesteente en lavavlokken, steevast gevolgd door applaus en veel commotie van de toeschouwers.

We hebben zeker een uur zitten genieten van het spektakel. Ik voel me toch wel heel nietig bij dit natuurgeweld!

Na een dik uur zijn we in het pikke donker begonnen aan de terugtocht. Hier heb je dus echt een zaklamp voor nodig. Gelukkig geeft zo’n zaklamp meer zicht dan dat ik verwacht had. De terugtocht duurt weliswaar wel langer dan de heenreis, maar is toch minder eng dan ik gedacht had. Na twee uur bereiken we de normale weg weer en lopen we nagenietend terug naar de auto.

In dit park hebben we naast het visitor center nog de Thurston Lava Tube bezocht. Dit is een makkelijke wandeling naar een 3 meter hoge en zo’n 200 meter lange, vochtige lavatunnel waar je door heen kunt lopen. Je gaat erin via een varengrot en komt er tussen de varens en het betrekkelijk jonge regenwoud weer uit.

Er zijn twee soorten lava: Pahoehoe lava, deze is vloeibaar als hij nieuw is en droogt in redelijke gladde hopen op, soms met gedraaide golfachtige bewegingen of stroperige kabelstructuren. De tweede soort aa (ah-ah) is totaal verschillend. Het is veel dikkere en langzamer bewegende lava, die hard wordt in chaotische scherpe blokken en rotsen.

Op de Kilauea Iki Trail (6,5 km)  kwamen we beiden tegen. We begonnen de wandeling in een tropisch regenwoud. Eerst liepen we over de rand, de halve krater rond, met prachtige uitzichten op de bodem van de krater, zo’n 150 meter lager. Van bovenaf heb je goed zicht op alle steamvents. In het begin zag de kraterbodem er vrij vlak uit, maar in het laatste deel werd het al veel ruiger. Hoe ruig, bleek na onze afdaling in de krater.

Deze vulkaan is het laatst uitgebarsten in 1959.

Waar we de kraterbodem bereikten was het ronduit ruig. Duidelijk voorbeeld van aa-lava.

Een ruig maanlandschap met grillige vormen, diepe scheuren, scherpe rotsen.
Leuk om in die zwarte bodem her en der nieuw leven te zien. Kleine intens groene varentjes en bessenplanten die uit de scheuren omhoog komen.

De krater van de Kilauea iki  is ruim een kilometer lang en na een derde ervan doorkruist te hebben kwamen we in het Pahoehoegedeelte. Een grote vlakte waar de lava rustiger, als grote tegen elkaar aan liggende koeienvlaaien, te zien is. In dit stomende landschap zijn we weer terug naar ons beginpunt gelopen. Maar natuurlijk moesten we wel weer 150 meter omhoog door het vochtig benauwde regenwoud. Daar hadden we stijgend heel wat meer last van.

Another beautiful day!

Op alle Hawaiiaanse eilanden geld over het algemeen dat de noord- en oostkant erg regenachtig zijn (daar vind je ook alle regenwouden) en de west- en zuidkant zijn over het algemeen zonnig en droog.

De weervoorspellingen voor de komende dagen zagen er dan ook niet goed uit, maarja, daar hadden we al op gerekend.

We zijn vroeg gestart voor onze rit van Kamuela naar Volcano. Het totale stuk bedraagt maar zo’n 100 mijl, maar er staat ons van alles te wachten volgens de “101 things to do guide”.
Bij vertrek schijnt de zon! En dus zien we, rijdend langs de hoogste vulkaan van Hawaï, de Mauna Kea (13.796 ft.), bovenop de top de 13 witte bolvormige gebouwen van ’s werelds grootste astrologische observatorium, waar gigantische telescopen staan van astrologen uit de hele wereld. Sterker nog, één van die 13 telescopen is van Nederland!

Maar wij zijn op weg naar de oostkust. Onze eerste stop: het uitzicht over de Waipo Valley, valt me wat tegen. Maar de aanblik van de eerste wilde “birds of paradise” ofwel strelitzia’s en de met rijpe guaves gevulde bomen maken veel goed.

Tot nu toe reden we in een ranchachtig landschap, tot 1996 werd hier voornamelijk suikerriet verbouwd. Nu maakt dat steeds meer plaats voor koffie- en macademianootplantages. Een goede ruil lijkt mij.
Het plaatse Honokaa heeft nog de typische sfeer van weleer, met houten huizen met oude gerestaureerde gevels en een oud houten theater in pasteltinten.
De oostkust is ruig en er zijn maar weinig plaatsen waar je af kunt dalen naar de zee. Het plaatsje Kalehua waar dat wel kan, is al eens half weggevaagd door een tsunami. Nu heeft men die huizen maar wat hoger op de berg gebouwd.
Het is nog steeds schitterend weer als wij onze auto parkeren en de eerste foto’s maken van de enorme splashes veroorzaakt door het breken van de golven op de lavarotsen in zee.

Op weg naar Hilo komen we langs verschillende botanische tuinen, maar eerlijk gezegd hebben we niet zo de behoefte om er naar toe te gaan.
Deze hele kustweg lijkt wel een grote botanische tuin. Zeker als we de wandeling naar de Akakafalls lopen, staan we om de haverklap stil om weer andere prachtige, kleurige bloemen te bewonderen.

Het is net of ik terug ben in de jaren 70. Alle huiskamerplanten uit die tijd vind je hier in het wild terug. Alleen dan huizenhoog! We lopen door een dichte tropische jungle vol met druipende varens, dichte bamboebossen en prachtige bloemen in alle mogelijke kleuren. De watervallen zelf liggen ook prachtig. De Akaka stort vanaf 442 ft. voluit in een groot bassin.

De weergoden zijn ons nog steeds gunstig gezind. Dus ook hier op Hawaï kunnen ze het weer niet goed voorspellen. De zon schijnt volop!

In het buitengebied van Hilo bezoeken we onze vierde waterval op deze route: de Rainbowfalls. Door gebrek aan de gebruikelijke mist, ontbreekt de regenboog, maar dat maakt deze 80 ft. waterval die over een grote grot uitstort om vervolgens ook in een lagergelegen poel uit te komen, niet minder prachtig.

In Hilo bekijken we de prachtige openbare Japanse tuin waar ik de eerste Indian mongooses zie rond scharrelen en doen we de inkopen voor de volgende dagen in Volcano.

En dan, eindelijk, als we in het donker bij ons bungalowtje zijn aangekomen, valt er een bui.

Maar deze dag kan niet meer stuk!

We hebben weer een paar uur gewonnen…, we zijn om 09.21 uur vertrokken, hebben 5 uur en 7 minuten gevlogen, en zijn om 11.42 geland op The Big Island. Kortom het is hier 3 uur vroeger dan in Los Angeles.

Het was een vlucht om nooit te vergeten! Niet alleen hadden we raamplaatsen, maar er werd ook een prijsvraag gepresenteerd: we mochten raden naar de exacte, Hawaiiaanse, tijd (op de seconde nauwkeurig! ) waaropwe precies halverwege de afstand van L.A. naar Kona vlogen.
Als steun kregen we van de captain het aantal mijlen en de gebruikelijke grondsnelheid van de eerste en tweede helft. Al snel werd er om ons heen driftig gerekend, met behulp van computers en zakrekenmachientjes. Tja, ik heb simpelweg een staartdeling gemaakt (tot 6 cijfers achter de komma) en Elmo heeft de seconden in tijd omgezet. We kwamen op een vliegtijd voor de eerste helft van 2 uur 21 min. en 49 seconden. Het leek me erg sterk dat het vliegtuig dat in precies zoveel tijd zou doen (tegenwind, of wind mee, luchtzakken etc…) Mijn ervaring is dat vliegtuigen meestal iets eerder aankomen als gepland, dus besloot ik er wat tijd af te halen. 08.42.37 Leek mij een mooi tijdstip. Elmo ging voor 08.42.51. De prijsvraagformulieren werden door een stewardes opgehaald. Met zo’n 180 passagiers had ik geen illusies…

Een half uur voor de landing werd onze aandacht gevraagd voor de uitreiking van de drie prijzen. Ik kwam net van het toilet en hoorde opeens dat iemand die Jacqueline heet en op seat 32 f zat, een van de prijswinnaars was. De precieze gegevens gingen in het motorgeluid verloren. Er werden nog twee andere passagiers genoemd.

Pas toen ik weer naast Elmo zat, begreep ik dat ik de winnaar was van de grand prize. Ik zat met mijn schatting slechts 1 hele seconde verwijderd van het exacte tijdstip: 08.42.38! Dat is toch te idioot voor woorden… En mijn prijs: een giftbox met drie blikjes dry roasted macademianoten. Iets waar Elmo aardig meesmuilend over deed, maar wat bij aankomt bij de luchthavenwinkels toch maar liefst een waarde vertegenwoordigde van 18.49 dollar! De prijs werd me, nog net voor de landing, met de felicitaties overhandigd door de stewardess. De tweede en derde prijswinnaars kregen een giftcertificate die ze ergens in konden wisselen voor een zakje gechocolateerde macademianoten.

Die middag zijn we op ons gemakje naar Waimea gereden en hebben onderweg al ons eerste wandelingetje gemaakt over de Petroglyph trail. Een wandeling door lavarotsen waar duizenden petrogliefen in uitgekerft zijn, variërend van een paar decennia tot meer dan 1000 jaar oud.

Een ding is zeker, het weer verschilt hemelsbreed van dat in Californie. Het is hier iets meer dan 30 graden, met een ontzettend hoge luchtvochtigheidsgraad! Peentjes zweten dus!

Zelfs de vlakke wandeling langs de abstracte en figuratieve petrogliefen kost ons heel wat kruim. In tegenstelling tot in Californie,  voel je hier ook dat je veel vocht verliest.

Gelukkig slapen we de eerste nacht op bijna 1000 meter hoogte. Dat is wat koeler.