Tweetie op reis

De kustroute in Californie staat in Amerika als zeer mooi bekend. Al twee keer eerder hadden we het beroemde stuk gereden onder San Francisco. Met plaatsjes als Carmel (waar Clint Eastwood burgemeester was), Monterey (waar Hemingway veel van zijn boeken o.a. “The old man and the sea” schreef) en Big Sur en de 17 miles drive bekende schilderachtige stukjes kust zijn. Nu hebben we besloten dat we het daaronder gelegen deel naar Los Angeles toe rijden.

Vanuit Tulare waar we 3 nachten geslapen hebben, zijn we via Visalia (waar John Steinbeck, de enige schrijver die de Nobelprijs en de Pullitzerprijs (voor de “Grapes of wrath”) won geboren is. Ook is Visalia de raisin capitol of the world. Vreemd want we zagen met name veel sinaasappel- en citroenboomgaarden. En op de weg naar het westen ook veel katoenplantages (en de katoen hing al rijp aan de struiken) Heb dus mijn eigen katoentje geplukt.

Ter hoogte van Morro Rock en de Hearst Castle kwamen we bij zee. Daar hebben we in een schilderachtige baai onze lunch verdedigt tegen een schare brutale zeemeeuwen. Een prachtige baai met fraaie rotspartijen, een grot in de branding en een arch uitgesleten in de gestapelde pannekoekachtige rotspartijen.

Voor de nacht zijn we naar Pismo beach gegaan. Een plaatsje dat bekend staat om zijn brede zandstranden waar je (echt Amerikaans, dan hoef je geen stap te veel te lopen) met de auto op het strand mag.

Aan de zuidkant van Pismo ligt een prachtig en uitgestrekt duingebied waar ook meertjes in liggen. Die hebben we echter niet gevonden. Vanwege de aanhoudende  droogte  was daar weinig van over. Wel waren er kleine groene oases in deze gele zandwoestijn. Zal me niets verbazen als hier ook films opgenomen zijn.

Vanaf onze startplaats naar het strand was het drie kwartier duinklauteren. Prachtig in het ochtendlicht met op de hoogste toppen uitzicht op het wazige stadje.

En jawel hoor: ondanks het vroege tijdstip was er aardig wat verkeer op het strand: een aantal grote caravans en verschillende jeeps reden achter elkaar aan. Ook motorrijders en squats leefden zich uit in het zand. Onvoorstelbaar dat dat mag.

Na een kleine twee uur struinen in de duinen zijn we toch maar doorgereden naar de eindbestemming van deze Californiereis: Los Angeles. Daar hebben we de reis waardig afgesloten met een authentiek Mexicaanse maaltijd met natuurlijk een (Amerikaans grote)  Margeritha. Morgen vroeg op (06.00 uur) voor de vlucht naar Big Hawaii.

Vandaag naar de hoogst gelegen weg van Sequoia en Kings Canyon N.P. gereden.

Deze weg komt hemelsbreed gezien, uit tegenover Lone Pine.

Het is slechts 25 mijl rijden, maar vanwege de conditie van de weg (smal, slecht wegdek en ook nog eens enorm bochtenrijk: 598 bochten in 40 kilometer !!!) doe je er dus 1,5 uur over.

En het is alles wat ze er van zeggen! Zowat om de 20 meter heb je een onoverzichtelijke bocht.

Onze gemiddelde snelheid ligt op 15 mijl (zo’n25 km) per uur!

Maar de rit is wel mooi, als je tijd hebt om te kijken. En dat heb ik, Ik rijd deze keer niet.

Het doel is de eagle/mosquito Parking. Vandaar uit heb je drie trails, waarvan de trail naar de Eagle Lake de mooiste is. Deze wandeling is niet lang, 7mijl/ 11,2 km , maar heeft wel een hoogteverschil van 725 meter.                    .

De trail start in een vallei op 7830 feet/ zo’n 2380 meter hoogte met een gestaag stijgende mijl langs een berghelling met uitzicht op een prachtige, in het sappige groen kronkelende beek. Na het oversteken van een watervalletje wordt het echter flink steiler. Met korte steile haarspeldbochten werken we ons door een bos omhoog. Het ruikt fantastisch lekker en gelukkig ligt de temperatuur net onder de 20 graden, zodat we lekker stoom af kunnen blazen.

Zodra we door het bos heen zijn komen we op een groene vlakte waar we weer wat op adem kunnen komen. We zitten al een aardig stuk hoger en hebben mooie uitzichten op hoge toppen die we daarstraks niet konden zien. Wat deze wandeling zo anders maakt dan die aan de andere kant van deze bergketen, zijn de kleuren in de bergen. Niet voor niets trokken tijdens de goldrush van 1849 duizenden mensen hier de bergen in op zoek naar geluk. Hoewel de bergen hier ook hoofdzakelijk van graniet zijn, zie je veel roestrode gekleurde stukken berg, wit marmer en zwart geërodeerde steen.

In het gestaag stijgende stuk door open bos- en beeklandschap ontmoeten we een yellow bellied marmot. Aanvankelijk heel schuw, bleef hij in zijn holletje tussen boomafval zitten en zagen we alleen zijn nieuwsgierige neus en ogen af en toe boven het hout uitkomen.
Maar na geduldig wachten van onze zijde hebben we hem toch maar wat aangemoedigd. Door ons vleiende gepraat liet hij zich vermurwen en toonde hij zich uiteindelijk helemaal.
Kennelijk zien we er toch niet zo gevaarlijk uit. Hierna ging het al snel weer steiler en kwamen we bij een helling vol enorme granietrotsen. Alsof er een lawine van steen naar beneden gekomen was.
Het pad hier volgen was behoorlijk vermoeiend. We hebben ons in het zweet gewerkt. Maar gelukkig was het einddoel niet ver meer… Eagle lake, liggend in een komvormig dal op ruim 3100 meterAan onze kant nog wat begroeiing, aan drie andere zijden alleen maar kaal graniet en wat sneeuw. Aan de kant waar we vandaan kwamen een prachtig uitzicht op ver weg gelegen toppen. De waterkant donkerbruin, je kunt daardoor duidelijk zien hoe ver het waterpeil gezakt is in deze op één na warmste Amerikaanse zomer.
In het water een paar giga granieten blokken. Tja, een foto kan beter beschrijven hoe mooi dit bergmeer is, en dat geeft slechts een deel van de pracht weer. Ik vrees dat jullie zelf zullen moeten komen kijken!

hoogte, zover ik me kan herinneren het mooiste bergmeer dat ik ooit gezien heb!

17 september

Tijdens onze reisdag van de oostkant van de High Sierra naar de westkant hadden we al even kennis gemaakt met deze giganten der aarden, tijdens een wandeling over de trail van de “100 giants”.
Nu, een dag later gaat het echt gebeuren. We gaan naar Sequoia National Park. We waren wederom vroeg op weg.
In dit park hebben we natuurlijk eerst het visitor center en het Giant Forest Museum bekeken. We kregen van een ranger een leerzaam praatje over de (honderden) zwarte beren in het park.
Vervolgens hebben we een van de kleine trails gedaan om alvast warm te lopen voor de ontmoeting met dé boom van het park: de General Sherman boom.
Het is niet de hoogste boom, nog de dikste, maar qua volume wel de grootste boom op deze wereld. Zijn leeftijd wordt geschat op ergens tussen de 2200 en 2700 jaar! Deze boom is bijna 100 meter hoog en heeft een omtrek van maar liefst 32 meter!!! Vervolgens hebben we nog een deel van de trail gelopen door het Giant Forest. Hier kom je nog langs meer van dergelijke gigantische bomen. De meeste zijn in meer of mindere mate door brand aangetast, maar bosbranden zijn juist essentieel voor de voortplanting van deze enorme bomen. Het zorgt ervoor dat concurerende begroeiing verdwijnt zodat de boom meer lucht krijgt. Bovendien is de zo vruchtbaar geworden aarde prima voor het nageslacht!

Na een heerlijk relaxte picnic naar het hoogste punt van het park gereden en in het visitorcenter aldaar een prachtige film bekeken over de beren in het park. Het was al te laat voor de trail naar de Tokopah falls. Dus zijn we wat andere bijzondere punten van het park gaan bezoeken. Zoals tunneltree. Bij deze “attractie” konden we met de auto door een omgevallen Sequoia boom rijden ……. leuk voor de foto.

Ons laatste bezoek was een wandeling naar Moro Rock (hoogte 2050 meter). Langs deze 91 meter hoge rots is een 400 meter lange trap naar de top aangebracht.Deze trap leid naar een schitterend uitzicht over het park. Zeker in dit licht, we waren er rond een uur of zes. De castelrocks waren warm verlicht en we keken uit over een prachtig coulissenlandschap van in diffuus tegenlicht verdwijnende bergen.
Op de terugweg werd mijn grootste wens vervuld: een BEER!!!!. Ik was de hele dag al op zoek geweest, maar nu zagen we er eindelijk een. Het was in de buurt van een picnicplaats. Een niet al te fors uitgevallen exemplaar was waarschijnlijk op zoek naar een makkelijke hap. Maar de belangstelling van ons (we waren met een tiental mensen) kon hij niet echt op prijs stellen. We hebben geprobeerd hem te achtervolgen, maar uiteindelijk verdween hij schielijk de bosjes in.

15 september

We waren behoorlijk stuk na de Mount Whitney trail, dus daarna een rustig dagje gepland.
Lone Pine is bekend vanwege een jaarlijks terugkerend filmfestival ter ere van de honderden westerns die er in de omgeving opgenomen zijn. De hele sfeer in Lone Pine is cowboy, indiaan en western; de cafe’s en restaurants hangen vol met oude gesigneerde foto’s van deze filmsterren. Sterker nog, in ons hotel (Dow Villa Hotel) heeft John Wayne regelmatig overnacht. Zijn suite is nog steeds intact. Het hele hotel hangt vol met al dan niet gesingneerde foto’s van diverse filmsterren en er lagen boeken vol met filminformatie en gesigneerde foto’s, filmrecensies en filmpamfletten aan de sterren.Ook nu worden er in de omgeving nog heel wat films en reclamespotjes opgenomen.
Er is zelfs een route uitgezet waarin je de diverse filmspots kunt bezoeken. Daarvoor kozen we niet, maar wel om de beroemde arch te zoeken, waardoor je Mount Whitney prachtig kan fotograferen.

En zo reden  we die ochtend al snel over een onverharde stoffige weg, in een werkelijk uitgestorven gebied, door een zowel macaber als indrukwekkend landschap van uitzonderlijke rotspartijen: de Alabama hills. het is het (herkenbare) decor van de beroemde westerns met roy rogers, john wayne en humprey bogard en het gebied waar klassieke (western)series als gene autry en the lone ranger zijn opgenomen, er is zelfs een scène uit the gladiator gefilmd.
De temperatuur was zo’n twintig graden koeler dan de dag ervoor. Ergens begin in de twintig graden met een lekker windje. Heerlijk dus, anders was het niet om uit te houden geweest.

Het kostte ons niet veel moeite om dé Arch te vinden (er zijn zoveel prachtig ingesleten gaten in deze granieten wondere wereld). Al rondlopend en klauterend kom je verschillende rotsen tegen die aardig tot je verbeelding spreken. Je kunt er van alles in zien…,
Om maar een voorbeeld te geven:

We hebben prachtige routes gereden door dit schitterende landschap, dat als je er doorheen rijdt, gigantisch groot is.
’s Middags  trok de wind steeds harder aan, de hele vallei was gehuld in een grote stofstorm. Zo erg dat je de de bergen aan weerszijden van de Owensvallei nauwelijks kon herkennen.
Blij dat we nu niet boven op de Mount Whitney trail zitten, daar waai je nu waarschijnlijk echt de berg af. Maar tegen de avond werd het weer rustig en zijn we ter afscheid nog eens lekker gaan struinen in de Alabama Hills, deze keer in het prachtige licht van de “golden hour”.

Na de eerste reisdag wat rondgewandeld te hebben in de Red Rock Canyon, beginnen we vandaag aan het echte werk. We gaan een stuk van de Mount Whitney trail doen. Waarschijnlijk Amerika’s best belopen trail. Wel heftig, en misschien een beetje overmoedig.

Met 14.497 feet, oftewel 4.421 meter is dit de hoogste berg van Amerika.Je kunt de Mount Whitney in één dag beklimmen, maar dat is echt gekkenwerk! Je loopt dan 17 km naar de top, waarin je maar liefst 1879 meter stijgt, om daarna vervolgens weer 17 km af te dalen. De deardevils die dit doen (aan het eind van de dag zaten we met zo iemand in de hottub), beginnen al om 2 of 3 uur ’s nachts.

Dat waren we dus niet van plan. Maar het leek ons wel een uitdaging om tot aan het Consultation Lake te lopen. Een wandeling van 17 km heen en terug met een hoogteverschil van 1050 meter.

Op tijd beginnen was geen probleem. Ik was al om 04.55 wakker en vanaf 05.20 uur was ook Elmo klaar wakker. Dat krijg je met 9 uur tijdsverschil met Nederland. Je hele systeem is ontregeld. Na allebei nog een kleine 1,5 uur te hebben liggen draaien, proberend om de slaap weer te pakken te krijgen, zijn we om 06.40 maar opgestaan.

Even voor achten reden we al op de Whitney portal road. Maar daar werden we langs de weg met borden gewaarschuwd dat we een permit nodig hadden voor de wandeling.Terug naar de visitor center. De ranger keek even bedenkelijk, maar gelukkig was het nog mogelijk om voor diezelfde dag nog permits te krijgen. Wel kregen we een waarschuwing betreffende het weer. Het kon erg winderig worden! Maar de wind zou de dag daarna nog erger zijn. De voorspelde temperatuur voor Lone Pine:114 Farenheit ! Dat is 45.9 graden !!! Ook niet echt lekker, reden te meer om de berg op te gaan. Dus reden we een half uur later toch de bergen in.

Om 09.15 uur begonnen we aan de trip, na eerst alles met een geur verwijderd te hebben uit de auto, om te voorkomen dat deze opengebroken zou worden door beren.De wandeling begon op 2550 meter hoogte. Het pad was goed aangegeven en erg goed onderhouden. In Europa zit je dan al lang boven de boomgrens, maar die ligt hier veel hoger.De eerste vier kilometer naar Lone Pine Lake, liepen we continu gestaag stijgend omhoog via lange haarspeldbochten. Het leek vals plat, maar op de terugweg merkten we dat het toch behoorlijk steeg. Dat was ook goed te voelen aan de kuiten. Het was een prachtig stuk, door een veelal open bosgebied met uitzicht op een hoge waterval en veel vergezichten op het dal waarin Lone Pine ligt, een kleine 2000 m. lager.De begroeiing is ook heel anders als in Europa. Hier en daar groeien zelfs cactussen in de rotsige bodem tussen de pijnbomen. We staken verschillende bergstroompjes over. De aan elkaar geschakelde boomstammen, waar we overheen moesten lopen, gaven aan dat de beken ook wel eens veel woester en breder zijn.

Het gebrek aan wandelkilometers en conditie was goed te merken. We hebben menig maal stil gestaan om te genieten van het uitzicht. Tussen de bomen door vingen we al een glimp op van de indrukwekkende ruige granieten reuzen die ons op het bovenliggende plateau stonden op te wachten. Het laatste stuk viel ons zwaar. Maar met wat doorzettingsvermogen bereikten we toch de afslag naar het lager gelegen en eindelijk zichtbare Lone Pine Lake.Een prachtig alpien meer waarvan de achterkant met de grote granieten rotsen prachtige tegen de blauwe lucht afstak… Daarachter de immense diepte van het dal.Met dit mooie uitzicht hebben we de verloren calorieën weer aangevuld met homemade blueberry muffins. Geen verkeerde rustplaats!

Hierna weer omhoog naar de Mount Whitney trail. Het pad was eerst redelijk vlak, maar ging toen met een behoorlijke stijging, via kortere haarspeldbochten, over een rotsachtige bergflank. Na weer een steile bocht werden we beloond met, een adembenemend uitzicht op een lager gelegen groene oase in een kom van ruige kale bergen: Big Horn meadow. Een moerasachtige vlakte, doorkliefd met zigzaggende stroompjes…, als een fata morgana in deze kale granieten woestenij. Aan het eind van deze vruchtbare vallei wachtte ons weer een steiler rotsterrein met een schitterende waterval. Hier lag, heel mooi tussen de pijnbomen, een van de kampeerterreinen voor diegene die de trail in meerdere dagen willen lopen.Na het beklimmen van weer een steile rotsmuur bereikten we Mirror Lake aan de voet van Wotan’s throne, een aquamarijnkleurig bergmeer omgeven door pijnboomgroepen.

Maar helaas deed het meertje zijn naam geen eer aan. Geen weerspiegeling in het water. Integendeel, Wotan’s throne stak dreigend af tegen een zwaar bewolkte lucht. Het was ijzig koud en er woei een ijskoude felle wind.

Toen we eraan kwamen stonden we nog even in de zon, maar al snel betrok het en hebben we de regenjassen over onze fleecetruien aangetrokken, om ons te beschermen tegen de ijzige kou. Toen het begon te hagelen hebben we beschutting gezocht tussen de rotsen onder de pijnbomen. De koude wind leek van alle kanten te komen.Omdat het toch tijd was om onze lunch te eten, hebben we dat ter plekke gedaan in de hoop dat het weer bij zou trekken. Rechts van ons was nog steeds blauwe lucht. Maar ook na een dik kwartier bleef het koud en guur.Dus in plaats van door te lopen naar Consultation Lake, zijn we toch maar terug gegaan. Terug ging natuurlijk een stuk sneller en we besloten om nog eens naar het idyllisch gelegen Lone Pine Lake te lopen, om er vervolgens rond om heen te wandelen.Inmiddels was het gelukkig weer droog, hoewel nog wel fris en met een stevige wind.

Het rondje lake was spannender dan gedacht. We moesten voor een deel over rotsblokken in het water langs een steile rotswand. Eenmaal aan de overkant leek de wind toegenomen tot ware stormkracht. Het was moeilijk om het evenwicht te bewaren terwijl we, over rotsen klimmend en klauterend rond probeerden te komen. De sterke wind benam je letterlijk de adem.Het was zo beangstigend, dat ik behoorlijk spijt had van ons rondje lake. Het gevecht met de wind was doodvermoeiend en leverde me een blauwe knie op toen ik daadwerkelijk van een rots werd geblazen.Eenmaal weer terug op de trail naar beneden werd de storm gelukkig getemperd door de hoge pijnbomen. Vermoeidheid en mijn zwakke linkerknie speelde behoorlijk op, waardoor de terugweg niet helemaal soepel ging. Uiteindelijk bereikten we rond kwart voor vijf weer de auto.

Op de terugweg naar Lone Pine werden de Alabama Hills in een prachtig warm licht gezet door de laagstaande zon. De roze gloed op de grote granieten rotspartijen stak prachtig af tegen de donkere achtergrond van de aan de overzijde van het dal gelegen Owens mountains.

Onze vermoeide spieren hebben we getrakteerd op een warm bad in de hottub bij het zwembad. We hebben heerlijk in de buitenlucht genoten van de in vuur en vlam staande wolken boven Mount Whitney. Een uniek gezicht.

Life can be beautiful !!!